Bajka o kogutku i lisku

— Bajka do czytania —

Kogutek Koko mieszkał na małym podwórku, gdzie każdego ranka budził wszystkich swoim głośnym „kukuryku!”. Miał piękne, czerwone grzebienie i złociste pióra. Lubił spacerować po łące i przyglądać się motylom, ale najbardziej lubił swoich przyjaciół: kurkę Zuzię i kaczkę Kacpra.

Pewnego dnia Koko poszedł dalej niż zwykle. Aż do samego lasu! Nagle usłyszał ciche pociąganie nosem. Za krzakiem siedział mały, rudy lisek z opuszczonym ogonem i ocierał łapką łzy.

„Czemu płaczesz?” – zapytał Koko, choć trochę się bał, bo słyszał, że lisy są chytre i zjadają koguty. Lisek spojrzał na niego dużymi, błyszczącymi oczami. „Nikt się ze mną nie bawi” – wyszeptał. „Wszystkie zwierzęta uciekają, gdy się zbliżam. Boją się, bo jestem lisem.”

Koko pomyślał chwilę. „A czy ty chciałbyś kogoś poznać?” – zapytał. Lisek pokiwał głową. „To chodź – powiedział kogutek – pokażę ci moje podwórko. Ale najpierw obiecaj, że nie będziesz gonił kur.” Lisek obiecał, merdając ogonkiem z radości.

Razem poszli na łąkę. Koko pokazał liskowi, jak szukać smacznych nasionek, a lisek nauczył kogutka tropić ślady w mokrej ziemi. Śmiali się i skakali przez krzaki. Kiedy kurka Zuzia zobaczyła lisa, chciała uciekać, ale Koko zawołał: „Nie bój się, to mój przyjaciel!”

Od tego dnia Koko i Lisek (którego nazwali Leny) spędzali razem każdą wolną chwilę. Leny uczył Koko, jak cicho podchodzić do strumyka, a Koko uczył Lena, jak głośno piać o poranku (choć lisowi nigdy nie wyszło tak głośno!).

Kiedy zapadał zmrok, siadali na wzgórku i patrzyli na gwiazdy. „Dziękuję, że mi zaufałeś” – szepnął Leny. „Każdy zasługuje na szansę” – odpowiedział Koko i przytulił się do rudego futerka.

W końcu Leny musiał wracać do swojej nory, a Koko do grzędy. „Do jutra!” – zawołali do siebie. Koko zamknął oczy, słysząc szum wiatru i ciche pohukiwanie sowy. Na niebie błyszczały gwiazdy, a on wiedział, że przyjaźń jest najpiękniejszym skarbem na świecie. Dobranoc, mały kogutku. Dobranoc, lisku.