Bajka o Koguciku i Liskowie, którzy zostali przyjaciółmi

— Bajka do czytania —

W małym gospodarstwie, otoczonym złocistymi polami i gęstym lasem, mieszkał Kogucik o imieniu Koko. Koko miał piękny, czerwony grzebień i ogon z mieniącymi się piórami, a każdego ranka budził wszystkich swoim głośnym „kukuryku!”. W tym samym lesie mieszkał Lisek o imieniu Lolo, który był bardzo sprytny i ciekawski. Lolo często podkradał jajka z kurnika, ale Koko zawsze go przeganiał. Pewnego dnia Lolo postanowił, że musi wymyślić sposób, by zaprzyjaźnić się z Kogucikiem.

Koko stał na płocie i rozglądał się po podwórku. Nagle zobaczył Liska Lolo, który szedł w jego stronę z uśmiechem. „Dzień dobry, Koko!” – zawołał Lolo. „Mam dla ciebie propozycję. Zamiast się kłócić, moglibyśmy zostać przyjaciółmi. Pomogę ci pilnować kurnika, a ty nauczysz mnie śpiewać piosenki.” Koko zmarszczył brwi i zdziwił się. „Przyjaciółmi? Ale ty zawsze chciałeś ukraść moje jajka!” – odpowiedział.

Lolo westchnął i usiadł obok. „Wiem, byłem głupi. Ale zrozumiałem, że lepiej mieć przyjaciela niż wroga. Obiecuję, że już nigdy nie wezmę ani jednego jajka.” Koko zastanowił się przez chwilę. „Dobrze, daję ci szansę. Ale najpierw musisz mi pomóc znaleźć ziarna na śniadanie dla kur.” Lolo ucieszył się i razem ruszyli na poszukiwania.

Przeszukali całe podwórko, ale ziaren było bardzo mało. Lolo sprytnie podszedł do stodoły i wskazał nosem na małą dziurę w ścianie. „Tam jest pełno ziaren!” – zawołał. Koko zajrzał i rzeczywiście znalazł cały worek. „Dziękuję, Lolo! Jesteś naprawdę pomocny.” Od tej chwili Koko zaczął ufać Liskowi.

Następnego dnia Lolo przyszedł z bukietem polnych kwiatów. „To dla ciebie, Koko. Żebyś wiedział, że mówię poważnie.” Koko był wzruszony i zaprosił Liska do kurnika, by poznał kury. Kury na początku bały się Liska, ale Koko opowiedział im o obietnicy. Wkrótce wszystkie zwierzęta bawiły się razem na podwórku.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za lasem, Koko i Lolo usiedli na pagórku. „Wiesz, Lolo, myślałem, że nigdy nie zostaniemy przyjaciółmi” – powiedział Koko. Lolo uśmiechnął się i odpowiedział: „Czasem trzeba dać komuś szansę, by pokazał, jaki naprawdę jest.” Obaj spojrzeli w niebo, gdzie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy.

Koko ziewnął i oparł głowę na ramieniu Liska. „Jestem zmęczony. To był wspaniały dzień.” Lolo pogłaskał go po piórkach i szepnął: „Śpij spokojnie, przyjacielu. Będę czuwał nad kurnikiem.” Koko zamknął oczy i wkrótce usłyszał cichy, uspokajający oddech Liska.

Wokół zapadła cisza, tylko gwiazdy migotały na niebie jak małe światełka. Koko i Lolo zasnęli obok siebie, wiedząc, że prawdziwa przyjaźń jest jak ciepły koc w chłodną noc. Dobranoc, mały przyjacielu.