Bajka o koguciku i lisku dla 5-latka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogródku, tuż obok drewnianego płotu, mieszkał kogucik o imieniu Koko. Miał czerwony grzebień jak koronę i ogon mieniący się wszystkimi kolorami tęczy. Każdego ranka budził całe podwórko swoim głośnym „kukuryku!”.

Pewnego dnia, gdy Koko grzebał w ziemi w poszukiwaniu smacznych ziarenek, zza płotu wyjrzał rudy lisek. Miał śmieszne okulary na nosie i uśmiechał się szeroko. – Witaj, najpiękniejszy koguciku na świecie! – zawołał lisek cienkim głosikiem. – Słyszałem, że śpiewasz jak anioł. Zaśpiewaj mi coś, proszę!

Koko bardzo się ucieszył z komplementu. Wypiął pierś, zamknął oczy i zaczął śpiewać z całych sił. Lisek klasnął w łapki i powiedział: – Cudownie! Ale wiesz co? Mój dziadek ma jeszcze piękniejszy głos. Chodź ze mną do lasu, a na pewno go poznasz!

Koko już chciał skoczyć za płot, gdy nagle z kurnika wybiegła kura Róża. – Koko, stój! – zawołała. – Nie ufaj lisom! One tylko udają miłych, a potem chcą cię zjeść! Lisek zmarszczył brwi i szybko schował się za krzakiem.

Koko poczuł się zmieszany. – Ale on mówił, że ładnie śpiewam – szepnął. Róża pokiwała głową. – Pochlebstwa mogą być pułapką. Lepiej zostań z nami, na podwórku. Tu jesteś bezpieczny. Koko spojrzał w stronę lasu i zobaczył, jak lisek niecierpliwie wygląda zza krzaka, oblizując się.

Wtedy z budy wybiegł pies Burek. Zaszczekał głośno: – Hau, hau! Wynocha, lisie! Lisek przestraszył się, podkulił ogon i uciekł w głąb lasu. Koko odetchnął z ulgą. – Dziękuję wam, przyjaciele – powiedział. – Już wiem, że nie każdy, kto mówi miłe słowa, ma dobre zamiary.

Od tego dnia Koko zawsze pytał Róży i Burka o radę, zanim zaufał komuś obcemu. A gdy wieczorem wracał do kurnika, śpiewał cichutko swoją kołysankę, a gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie.

W końcu zmęczony Koko zamknął oczy, wtulił dziób w piórka i zasnął spokojnie. Wokół panowała cisza, tylko księżyc świecił srebrnym blaskiem, a wiatr szeptał: dobranoc, mały koguciku.