Kogut, który zapomniał piać

— Bajka do czytania —

W małym gospodarstwie na wzgórzu mieszkał kogut o imieniu Koko. Miał złociste piórka i czerwony grzebień, ale pewnego dnia obudził się i… nie umiał zapiać. Rozwarł dziób, wydobył tylko ciche „krrr” i bardzo się zmartwił.

Koko pobiegł do krowy Maliny. „Malinko, pomóż mi! Zapomniałem, jak się pieje!” Krowa zamuczała przyjaźnie: „Mu-u, nie martw się. Może spróbujesz z samego rana, gdy słońce wstaje?” Koko kiwnął głową, ale nadal nie wiedział, jak zacząć.

Potem poszedł do owieczki Puszki. „Pusiu, naucz mnie piać!” Owca zatupała kopytkiem: „Bee, a może zamiast piać, zatańczysz? Każdy ma coś innego!” Koko spróbował tańczyć, ale tylko się pokręcił i poczuł się jeszcze gorzej.

W końcu spotkał starą sowę Zuzię, która siedziała na płocie. „Koko, dlaczego tak smutno stąpasz?” – zapytała. Kogut opowiedział o swoim problemie. Sowa mrugnęła: „Posłuchaj, w twoim sercu wciąż jest pieśń. Zamknij oczy i pomyśl o czymś radosnym.”

Koko zamknął oczy. Pomyślał o ciepłym słonku, o ziarnkach pszenicy i o przyjaciołach. Nagle poczuł, jak w brzuchu rośnie mu ciepła kula. Otworzył dziób i z całej siły zawołał: „KUKURYKU!”

Wszystkie zwierzęta się zbiegły. „Udało ci się!” – krzyczały. Koko był szczęśliwy, ale też zrozumiał, że nie chodziło o to, by być najlepszym – chodziło o to, by być sobą. Gdy słońce zaszło, wszystkie zwierzęta położyły się spać.

Koko usiadł na grzędzie i popatrzył na gwiazdy. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął. I choć był zmęczony, wiedział, że jutro znów zaśpiewa dla nich wszystkich. A gwiazdy mrugały mu wesoło z nieba.

W gospodarstwie zapanowała cisza. Wiatr przestał szeleścić, a księżyc oświetlił śpiący chlewik. Koko przymknął oczy, a jego oddech stał się spokojny i równy. Wszyscy spali, a noc otuliła ich miękką kołdrą ciemności.