Kogutek Złoty Grzebień

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym kurniku na skraju łąki mieszkał Kogutek Złoty Grzebień. Miał czerwony grzebyk, który lśnił jak słońce, i ogon z piór w tęczowych kolorach. Każdego ranka budził wszystkich swoim głośnym „kukuryku!”.

Pewnego dnia Kogutek poczuł się bardzo ważny. „Jestem najpiękniejszym kogutem na świecie!” – powiedział i wygiął szyję tak, że grzebyk zrobił się jeszcze bardziej czerwony. „Nikt nie ma takiego głosu jak ja!”

Spacerując po podwórku, spotkał małą kurkę Zuzię. Zuzia szukała ziarenek, ale bardzo trudno było jej je znaleźć. „Pomóż mi, Kogutku!” – poprosiła. Ale Kogutek odpowiedział: „Nie mam czasu, muszę się prezentować!” i poszedł dalej.

Potem spotkał kaczuszkę Kacpra, który próbował wyjąć łapkę z zaczepu w płocie. „Kogutku, pomóż mi!” – zawołał Kacper. „Jestem zbyt zajęty” – powiedział Kogutek i odwrócił się.

W końcu zaczął robić się zmrok. Kogutek poczuł się samotny. Nikogo nie było w pobliżu, bo wszyscy poszli do domów. Wtedy zobaczył, że Zuzia z Kacprem razem zbierają kolorowe liście. Pomagali sobie nawzajem i śmiali się wesoło.

Kogutek podszedł do nich i cicho powiedział: „Przepraszam, że wcześniej nie pomogłem. Czy mogę teraz pomóc Wam zbierać liście?”. Zuzia i Kacper uśmiechnęli się. „Oczywiście!” – powiedzieli. I cała trójka zaczęła się bawić.

Kogutek poczuł w serduszku ciepło. Zrozumiał, że bycie pięknym i głośnym nie jest najważniejsze. Najważniejsze to mieć przyjaciół i im pomagać. Gdy słońce zaszło, Kogutek zapiał cicho: „Kukuryku, dobranoc!”.

Zuzia i Kacper przytulili go na pożegnanie. Kogutek wrócił do kurnika, położył się na słomie i zamknął oczy. Nad dachem błyszczały pierwsze gwiazdki. Śnił o tym, jak jutro znów będzie pomagać przyjaciołom.

Kiedy w kurniku zrobiło się całkiem cicho, Kogutek Złoty Grzebień zasnął spokojnie. Szum wiatru nucił mu kołysankę, a księżyc świecił prosto na jego czerwony grzebyk.