Bajka o klasie pełnej przyborów

— Bajka do czytania —

W małej szkole, w sali nr 3, mieszkały niezwykłe przedmioty. Na parapecie leżała kreda Biała — dumna jak paw, bo to ona pisała na tablicy najpiękniejsze litery. Obok niej, na gąbce do ścierania, siedziała gąbka Gąbka, która zawsze była mokra i gotowa do pomocy. Na biurku odpoczywała linijka Linia — prosta i uważna, a na półce stała książka Książka pełna mądrych opowieści. Każde z nich myślało, że jest najważniejsze w klasie.

Któregoś dnia, gdy dzieci poszły na przerwę, przedmioty zaczęły się sprzeczać. „To ja jestem najpotrzebniejsza” – krzyczała kreda Biała. „Beze mnie żadna litera nie powstanie!” Gąbka Gąbka oburzyła się: „A kto potem wszystko czyści? Ja! Beze mnie tablica byłaby brudna!” Linijka Linia uniosła się dumnie: „A kto rysuje proste linie? Tylko ja!” Książka Książka cicho westchnęła: „Mogę was nauczyć całego świata, a wy się kłócicie.”

Nagle drzwi się otworzyły i do klasy wszedł nowy uczeń – mały, niebieski ołówek z białym gumką na końcu. Nazywał się Ołówek Oli. Był bardzo smutny, bo nie umiał jeszcze pisać. „Czy ktoś mi pomoże?” – zapytał cichutko. Przybory spojrzały po sobie. Każde chciało pomóc, ale wszystkie robiły to po swojemu.

Kreda Biała podeszła pierwsza: „Narysuję ci litery, ale to tylko na tablicy”. Ołówek Oli spróbował, ale litery były zbyt duże i szybko się rozmazywały. Wtedy gąbka Gąbka chciała je wytrzeć, ale zamiast tego zrobiła mokrą plamę. Linijka Linia próbowała poprowadzić prostą linię, ale przeszkadzały jej krople wody. Książka Książka otworzyła się na stronie z alfabetem, ale Ołówek Oli nie mógł skupić się przy tylu głosach.

Zrozumieli, że każdy robi coś innego i nikt nie słucha innych. „Musimy działać razem” – powiedziała mądrze Książka Książka. „Ty, kredo, pokażesz mu litery na tablicy. Ty, gąbko, wytrzesz tylko to, co jest niepotrzebne. Ty, linijko, narysujesz proste linie jako wzór, a ja przeczytam wesołą historyjkę o alfabecie.” Wszystkie przybory zgodziły się.

Kreda Biała napisała wielkie, kolorowe A. Gąbka Gąbka delikatnie wycierała litery, które Ołówek Oli próbował pisać na papierze. Linijka Linia prowadziła jego mały koniec po kartce, a Książka Książka szeptała: „A jak ananas, B jak balonik”. Ołówek Oli uśmiechnął się – nagle pisanie stało się łatwe! Wspólnie narysowali nawet małą gwiazdę.

Kreda Biała, gąbka Gąbka, linijka Linia i książka Książka spojrzały na siebie porozumiewawczo. Już nie kłóciły się o to, kto jest ważniejszy. Każde z nich wiedziało, że tylko razem mogą zdziałać cuda. Ołówek Oli podziękował im i poszedł spać, a w klasie zapadła cisza.

Na niebie za oknem świeciły gwiazdy – taka sama jak ta narysowana przez Ołówka Oli. Przybory położyły się obok siebie, zmęczone, ale szczęśliwe. I tak, w ciszy i spokoju, zapadły w głęboki sen. Dobranoc, kredo. Dobranoc, gąbko. Dobranoc, linijko i książko. Śpijcie dobrze – wasza praca jest ważna, a współpraca jeszcze ważniejsza.