Kalendarz Pana Czasu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała Zosia. Każdego wieczoru, przed snem, patrzyła na wiszący na ścianie kolorowy kalendarz. Był on podarunkiem od babci – z wielkimi cyframi i obrazkami przedstawiającymi pory roku. Zosia często zastanawiała się, jak to możliwe, że dni płyną jeden za drugim, a miesiące zmieniają się jak w kalejdoskopie.

Pewnego wieczoru, gdy Zosia dotknęła palcem daty 15 marca, kalendarz zamigotał delikatnym światłem. Z obrazka wyskoczył mały, uśmiechnięty ludzik w kapeluszu z daszkiem. „Jestem Pan Czas – powiedział cicho – i zapraszam cię w podróż po moim królestwie. Chcesz zobaczyć, jak działa kalendarz?” Zosia z radością skinęła głową.

Pan Czas machnął ręką, a przed Zosią pojawiła się długa wstęga pełna maleńkich skrzynek. „To są dni – wyjaśnił. – Każda skrzynka to jeden dzień. Gdy słońce wstaje, skrzynka się otwiera, a gdy zachodzi – zamyka. Siedem takich skrzynek tworzy tydzień.” Zosia przyjrzała się bliżej: poniedziałek był niebieski, wtorek zielony, środa żółta, czwartek pomarańczowy, piątek czerwony, sobota fioletowa, a niedziela różowa.

„A co z miesiącami?” – zapytała Zosia. Pan Czas poprowadził ją dalej. Zobaczyła dwanaście wielkich ksiąg ułożonych w okrąg. Każda księga miała inną okładkę: styczeń – śnieżnobiałą, luty – szarą, marzec – zieloną, kwiecień – różową, maj – kwiecistą, czerwiec – słoneczną, lipiec – złotą, sierpień – czerwoną, wrzesień – brązową, październik – pomarańczową, listopad – szaroburą, grudzień – biało-czerwoną. „Każda księga to jeden miesiąc, a w środku kryje się tyle dni, ile ma ten miesiąc.”

Zosia dotknęła księgi marca. Otworzyła się, a z niej wyleciały bzyczące pszczoły i pachnące kwiaty. „Marzec to wiosna – szepnął Pan Czas. – Wtedy dni stają się dłuższe, a przyroda budzi się do życia.” Potem pokazał jej lipiec: z księgi buchnęło ciepło i zapach truskawek. „Latem dni są najdłuższe, a słońce grzeje najmocniej.”

„A co z porami roku?” – dopytywała Zosia. Pan Czas klasnął, a wokół nich zaczęły wirować cztery wielkie koła: wiosenne – zielone i kwieciste, letnie – złote i słoneczne, jesienne – rude i deszczowe, zimowe – białe i mroźne. „Każda pora roku ma trzy miesiące – wyjaśnił. – Wiosna to marzec, kwiecień, maj; lato – czerwiec, lipiec, sierpień; jesień – wrzesień, październik, listopad; zima – grudzień, styczeń, luty.”

Zosia poczuła, że wszystko układa się w piękny porządek. Pan Czas uśmiechnął się: „Pamiętaj, Zosiu, kalendarz to nie tylko cyfry i obrazki. To sposób, by zrozumieć, że czas płynie spokojnie, a każdy dzień ma swoje miejsce. Dziś jest 15 marca, ale jutro będzie 16, a potem kolejne dni, aż zmieni się miesiąc.” Zosia ziewnęła, czując, że oczy jej się zamykają.

Pan Czas delikatnie pogłaskał ją po głowie. „Czas na sen – powiedział cicho. – Gdy jutro obudzisz się, kalendarz pokaże nowy dzień. A ty będziesz wiedzieć, że każdy z nich jest wyjątkowy.” Zosia spojrzała na rozgwieżdżone niebo za oknem i szepnęła: „Dobranoc, Panie Czasie.” Kalendarz znów zamigotał, a ona zasnęła spokojnie, marząc o kolorowych dniach i miesiącach.