Kajtuś i zaczarowane ziarenko

— Bajka do czytania —

Mały Kajtuś mieszkał w domku na skraju lasu. Pewnego słonecznego poranka, gdy bawił się w ogródku, zobaczył coś błyszczącego w trawie. Było to maleńkie, złociste ziarenko – jakby spadło z nieba. Kajtuś wziął je ostrożnie w dłoń i postanowił zasadzić je w miękkiej ziemi, tuż pod swoim oknem.

Codziennie rano Kajtuś podlewał ziarenko wodą z małej konewki. Mówił do nie: „Rośnij, proszę, rośnij!”. Po kilku dniach z ziemi wystrzeliła zielona łodyżka, a potem małe liście. Kajtuś był zachwycony – nigdy wcześniej nie widział, żeby coś tak szybko rosło.

Kiedy minął tydzień, łodyżka zamieniła się w piękne drzewko, a na jego gałęziach pojawiły się owoce. Były okrągłe, czerwone, żółte i niebieskie – jak kolorowe kulki. Kajtuś zerwał jeden, ugryzł i poczuł słodki, leśny smak. „To moje drzewo, moje owoce!” – pomyślał i postanowił, że nikomu ich nie da.

Następnego dnia do ogródka przyszła Zosia, sąsiadka Kajtusia. Zobaczyła drzewko i zapytała: „Kajtusiu, czy możesz dać mi jeden owoc? Wyglądają tak smacznie!”. Kajtuś zmarszczył brwi i powiedział: „Nie, to tylko dla mnie”. Zosia spuściła głowę i odeszła smutna.

Kajtuś usiadł pod drzewkiem i zaczął jeść owoce. Ale im więcej jadł, tym mniej mu smakowały. Nagle poczuł, że coś jest nie tak – drzewko zaczęło się chwiać, a owoce stawały się szare. Kajtuś przestraszył się: „Co się dzieje?”.

Wtedy zza chmur wyłoniła się mała, świetlista postać – to była Leśna Iskierka. Szepnęła do Kajtusia: „To zaczarowane ziarenko. Jego owoce rosną tylko wtedy, gdy ktoś się nimi dzieli. Jeśli chowasz je tylko dla siebie, drzewko usycha”. Kajtuś zrozumiał – pobiegł do Zosi i zawołał: „Zosiu, chodź! Możesz zerwać tyle owoców, ile chcesz!”.

Zosia uśmiechnęła się i zerwała czerwony owoc. W tej samej chwili drzewko znów zajaśniało, a na gałęziach pojawiło się jeszcze więcej kolorowych owoców. Przyszły też inne dzieci z sąsiedztwa – wszyscy jedli i śmiali się razem. Kajtuś zobaczył, że radość innych jest o wiele większa niż ta, którą czuł sam.

Gdy zapadł wieczór, drzewko delikatnie zakołysało się, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Kajtuś położył się w swoim łóżku, patrząc przez okno na drzewko, które teraz lśniło w blasku księżyca. „Dobranoc, drzewko” – szepnął i zasnął spokojnie, czując w sercu ciepło dzielenia się.