Bajka o Kajtusiu, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym gniazdku na starym dębie mieszkał sobie mały ptaszek o imieniu Kajtuś. Miał piękne, szare piórka i jasne, ciekawskie oczka. Pewnego dnia, gdy słońce grzało coraz mocniej, Kajtuś poczuł, że coś go kusi, by wyruszyć w świat i sprawdzić, co kryje się poza znajomym lasem.

Kajtuś westchnął i spojrzał na mamę, która właśnie wróciła z jedzeniem. – Mamusiu, czy mogę polecieć trochę dalej? – zapytał nieśmiało. Mama uśmiechnęła się ciepło. – Oczywiście, synku, ale pamiętaj, żeby wrócić przed zachodem słońca. Świat jest piękny, ale dom to bezpieczne miejsce – powiedziała, muskając go dziobkiem po głowie.

Kajtuś zatrzepotał skrzydłami i wzbił się w powietrze. Leciał nad polami pełnymi żółtych kwiatów, nad łąkami, gdzie pasły się krowy, i nad małym strumykiem, który radośnie bulgotał. Wszystko wydawało mu się nowe i ekscytujące. – Jaki ten świat jest ogromny! – zawołał do siebie, robiąc pętlę w powietrzu.

Po chwili usiadł na gałęzi starej wierzby. Obok niego przysiadła wiewiórka o imieniu Ruda, która żwawo obgryzała orzeszka. – Cześć! – powiedział Kajtuś. – Szukam swojego miejsca na świecie. Gdzie ty mieszkasz? Ruda uśmiechnęła się, pokazując białe ząbki. – Mieszkam w dziupli tej wierzby. To mój dom, bo tu mam zapasy i przyjaciół – odpowiedziała i pobiegła dalej.

Kajtuś poleciał dalej, aż dotarł nad jezioro. Na wodzie pływała łabędzica o śnieżnobiałych piórach. – Przepraszam, pani łabędzico, czy to jest dobre miejsce na dom? – zapytał. Łabędzica spojrzała na niego łagodnie. – Dla mnie tak, bo tu mam swoje gniazdo i swoje pisklęta. Ale każdy ma swój własny dom, mały ptaszku – odpowiedziała i odpłynęła z gracją.

Kajtuś poczuł się trochę zmęczony i trochę smutny. Zatrzymał się na polanie, gdzie rosły poziomki. Nagle usłyszał znajomy głos: – Kajtusiu, gdzie jesteś? To była mama. Przyleciała za nim, bo zaniepokoiła się, że tak długo go nie ma. – Mamusiu, szukałem swojego miejsca, ale wszędzie jest ładnie, a jednak czegoś mi brak – wyszeptał Kajtuś.

Mama przytuliła go skrzydłem. – Synku, dom to nie tylko gałąź czy gniazdo. Dom to miejsce, gdzie są ci, którzy cię kochają. My, twoja rodzina, jesteśmy twoim domem – powiedziała cicho. Kajtuś spojrzał na mamę i nagle zrozumiał. Uśmiechnął się szeroko i razem polecieli z powrotem na stary dąb.

Gdy wrócili, słońce chowało się za horyzontem, a niebo mieniło się różem i złotem. Kajtuś usiadł w gniazdku obok taty i rodzeństwa. Poczuł ciepło bijące od ich małych ciałek i ogarnął go spokój. – To jest mój dom – szepnął, zamykając oczy. I zasnął, kołysany szumem liści i miłością najbliższych.