Kaczuszka Kropka i tajemnica złotego piórka

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród szuwarów i trzcin, mieszkała kaczuszka Kropka. Miała żółte, puszyste piórka i jeden mały, brązowy wzorek na głowie – stąd jej imię. Kropka uwielbiała pływać i szukać skarbów na dnie stawu.

Pewnego dnia, gdy słońce grzało wodę, Kropka znalazła coś wyjątkowego: małe, złote piórko! Leżało na liściu lilii i mieniło się w promieniach. – Och, jakie piękne! – zawołała i natychmiast wzięła je do dzióbka.

Kropka pływała dumna ze swoim skarbem. Pokazywała go rybkom, żabkom i ważkom. – Popatrzcie, mam złote piórko! – cieszyła się. Ale po chwili zauważyła, że mała żabka Zuzia smutno siedzi na kamieniu.

– Co ci jest, Zuziu? – zapytała Kropka. – Zgubiłam swoją ulubioną kamyczkową bransoletkę – powiedziała żabka ze łzą w oku. Kropka spojrzała na swoje złote piórko, a potem na smutną przyjaciółkę.

– Może razem poszukamy? – zaproponowała Kropka. Odłożyła piórko na brzeg i wskoczyła do wody. Przeszukały każdy kamyk, każdą muszelkę. W końcu, pod wielkim liściem, Zuzia znalazła swoją bransoletkę! – Dziękuję, Kropko! – ucieszyła się.

Kiedy wróciły na brzeg, Kropka zobaczyła, że złote piórko zniknęło. – Pewnie wiatr je zabrał – westchnęła. Ale wtedy Zuzia podała jej mały, srebrny kamyk. – To dla ciebie, za pomoc – powiedziała. Kropka uśmiechnęła się szeroko.

– Wiesz co? Pomaganie jest lepsze niż złote piórko – stwierdziła Kropka. I choć nie miała już błyszczącego skarbu, czuła się bogatsza niż kiedykolwiek. Wieczorem wszystkie kaczuszki i żabki pływały razem, śmiejąc się i pluskając.

Słońce powoli chowało się za trzciny, a staw pokryła cisza. Kropka ułożyła się w swoim gniazdku, a srebrny kamyk świecił obok niej jak mała gwiazdka. – Dobranoc, stawie – szepnęła i zasnęła spokojnie, marząc o przygodach.