Kaczuszka Kropka i Wielka Przygoda z Odwagą

— Bajka do czytania —

Nad małym, błyszczącym stawem, wśród szumiących trzcin, mieszkała kaczuszka o imieniu Kropka. Miała miękkie, żółte piórka i maleńką, czarną plamkę na głowie – stąd jej imię. Kropka była bardzo ciekawa świata, ale niestety – bała się wielu rzeczy. Bała się głośnych dźwięków, ciemnych zakamarków i przede wszystkim – głębokiej wody. Inne kaczuszki pluskały się wesoło, a Kropka tylko wzdychała.

Pewnego słonecznego poranka, Kropka spacerowała wzdłuż brzegu, gdy nagle usłyszała cichutkie piski. Zajrzała pod wielki liść paproci i zobaczyła małego, szarego myszkę. Myszka miała zabłocone łapki i smutne oczka. „Zgubiłam się i nie mogę wrócić do swojej norki po drugiej stronie stawu” – zapiszczała. Kropce zrobiło się żal myszki, ale na myśl o przepłynięciu stawu zadrżała.

„Ja... ja nie umiem pływać w głębokiej wodzie” – wyznała cichutko Kropka. Myszka westchnęła. Kropka spojrzała na trzęsącą się myszkę i w jej małym kaczym serduszku zrobiło się ciepło. Pomyślała: „Myszka jest taka malutka i bardzo się boi, a ja przecież jestem kaczką, nawet jeśli się boję wody. Może jednak spróbuję?”.

Odważnie podeszła do brzegu. Woda była ciemna i głęboka. Kropka zamknęła oczy, wzięła głęboki oddech i delikatnie włożyła jedną łapkę do wody. Była chłodna, ale nie taka straszna. Powolutku weszła cała, a jej piórka uniosły się na wodzie. Zrobiła pierwszy, nieśmiały ruch skrzydełkami i... popłynęła!

Płynęła powoli, a za nią, na jej grzbiecie, siedziała myszka, trzymając się mocno piórek. Kropka czuła, jak strach odpływa z każdym ruchem. Nie była już taka mała i bezradna. Była dzielną kaczuszką, która pomaga przyjaciółce. Dopłynęły do drugiego brzegu, gdzie myszka z radością wskoczyła do swojej norki.

„Dziękuję, Kropko! Jesteś najodważniejszą kaczką na świecie!” – zawołała myszka. Kropka uśmiechnęła się od ucha do ucha. Odwaga to nie znaczy, że się niczego nie boisz – pomyślała. Odwaga to zrobienie czegoś ważnego, nawet gdy się boisz. Wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa.

Wieczorem, gdy nad stawem zapadła cisza, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kropka wtuliła się w swoje gniazdko z trzciny. Czuła się silna i spokojna. Wiedziała, że jutro znów będzie pływać, bo strach minął, a przyjaźń została. I tak, patrząc w migoczące gwiazdy, zasnęła smacznie, marząc o nowych przygodach. Dobranoc, Kropko.