Kaczor Dyzio i Skarb Przyjaźni

— Bajka do czytania —

Nad spokojnym stawem, w małym domku z sitowia, mieszkał kaczor Dyzio. Dyzio był bardzo wesołym kaczorem, ale miał jedną małą słabość – uwielbiał zbierać błyszczące rzeczy. Każdego dnia pływał po stawie i szukał kamyków, muszelek i srebrnych rybek.

Pewnego ranka Dyzio znalazł coś wyjątkowego – złoty guzik, który lśnił jak małe słońce. „To będzie najpiękniejszy skarb w mojej kolekcji!” – zawołał radośnie i schował go do kieszonki.

Po południu Dyzio spotkał swoją przyjaciółkę, kaczkę Kasię. Kasia miała smutną minę. „Co się stało?” – zapytał Dyzio. „Zgubiłam moją ulubioną wstążkę do włosów, tę z różowym kwiatkiem” – odpowiedziała Kasia.

Dyzio bardzo chciał pomóc, ale pamiętał o swoim złotym guziku. „Może... może twój skarb jest gdzieś w trawie?” – powiedział niepewnie. Razem szukali wstążki, ale bez skutku. Kasia zaczęła płakać.

Wtedy Dyzio pomyślał o swoim guziku. Był taki piękny, ale widok smutnej Kasi był gorszy niż brak guzika. „Mam coś, co może cię pocieszyć” – powiedział cicho i wyjął złoty guzik. „To dla ciebie, Kasiu. Może zrobisz z niego nową ozdobę?”

Kasia uśmiechnęła się szeroko. „Jesteś najlepszym przyjacielem na świecie, Dyzio!” – zawołała i mocno go uściskała. Dyzio poczuł w sercu ciepło, które było lepsze niż blask złota. Zrozumiał, że prawdziwy skarb to dzielenie się z innymi.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad stawem, Dyzio usiadł na brzegu i patrzył na niebo. Nie miał już złotego guzika, ale w jego sercu mieszkała wielka radość. Wiedział, że przyjaciele są najcenniejsi.

„Dobranoc, Dyzio” – szepnęła Kasia z drugiego brzegu. „Dobranoc, przyjaciółko” – odpowiedział kaczor i zamknął oczy. Wokół zapadła cisza, tylko gwiazdy mrugały do niego z góry, a sen przyszedł cicho, jak plusk wody o brzeg.