Kaczor Kacper i zagubiona żabka

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i sitowia, mieszkał kaczor Kacper. Miał żółty dziób i miękkie, puchate piórka. Każdego ranka pluskał się w wodzie i robił „kwa, kwa” na powitanie słońca.

Pewnego dnia Kacper pływał wesoło, gdy nagle usłyszał cichutkie „hop, hop” i smutne westchnienie. Tuż przy brzegu siedziała malutka żabka, która wyglądała na zagubioną.

„Co ci jest, mała żabko?” – zapytał Kacper, podpływając bliżej. Żabka otarła łezkę i odpowiedziała: „Zgubiłam drogę do domu. Mój staw jest po drugiej stronie wielkiego kamienia, ale nie wiem, jak tam trafić.”

Kaczor Kacper poklepał ją skrzydełkiem. „Nie martw się! Pokażę ci drogę. Lubię pomagać przyjaciołom.” Żabka uśmiechnęła się, a Kacper poprosił, żeby skakała za nim.

Płynęli razem przez sitowie, mijali kwitnące lilie i mały mostek. Kacper opowiadał żabce o swoich przygodach, a żabka uczyła go skakać po liściach. Razem było im wesoło.

W końcu dotarli do wielkiego kamienia. Za nim znajdował się mały, zielony staw. Żabka krzyknęła radośnie: „To tutaj! Dziękuję, Kacprze!” Jej mama i tata czekali na brzegu i machali do nich.

Kacper poczuł w serduszku wielką radość. Pomaganie innym było jak ciepły promyk słońca – ogrzewało i jego samego. Pożegnał żabkę i wyruszył z powrotem do swojego gniazdka.

Gdy zapadł zmierzch, Kacper usiadł na brzegu stawu. Patrzył na gwiazdy odbijające się w wodzie. Był senny i szczęśliwy. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, świecie. Dobranoc, mój stawie.” I zasnął spokojnie pod migoczącym niebem.