Bajka o kaczce, która szukała przyjaciół

— Bajka do czytania —

Nad małym, błękitnym stawem mieszkała Kaczka Kacperka. Miała żółte piórka, pomarańczowy dziób i była bardzo wesoła. Ale Kacperka miała jeden mały problem – nie chciała się dzielić swoimi zabawkami.

Kacperka miała piękną, czerwoną piłeczkę. Kiedy podpłynęła do niej Żabka Zuzia i zapytała: „Czy mogę pobawić się twoją piłeczką?”, Kacperka schowała piłeczkę pod skrzydło i powiedziała: „Nie, to moja!”.

Potem Kacperka znalazła błyszczący kamyk. Przyleciała do niej Pszczółka Pola i poprosiła: „Czy mogę pooglądać twój kamyk?”. Kacperka znów schowała kamyk i powiedziała: „Nie, to mój!”.

Kacperka bawiła się sama, ale nie była szczęśliwa. Piłeczka nie skakała tak wysoko, a kamyk nie błyszczał tak ładnie, gdy nikt go nie oglądał. Kacperce zrobiło się smutno.

Wtedy zobaczyła Żabkę Zuzię i Pszczółkę Polę bawiące się razem. Skakały, tańczyły i śmiały się głośno. Kacperka podeszła do nich i powiedziała: „Przepraszam, chciałabym się z wami bawić. Mogę pożyczyć wam moją piłeczkę i kamyk?”.

Żabka Zuzia i Pszczółka Pola uśmiechnęły się. „Oczywiście!” – zawołały. I tak cała trójka zaczęła się bawić. Piłeczka skakała wysoko, a kamyk błyszczał w słońcu. Kacperka zrozumiała, że dzielenie się sprawia, że zabawa jest o wiele przyjemniejsza.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Kacperka pożegnała się z przyjaciółmi i wróciła do swojego gniazdka. Była zmęczona, ale bardzo szczęśliwa. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów się spotkamy i podzielimy się zabawkami”.

Gwiazdy na niebie mrugały do Kacperki, a wiatr cicho szeptał dobranoc. Kacperka wtuliła się w miękkie piórka i zasnęła spokojnie, marząc o jutrzejszej zabawie z przyjaciółmi.