Bajka o jeżyku, który zmieniał futerko

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Igiełka mieszkał w przytulnej norce pod starym dębem. Miał błyszczące oczka i różowy nosek, ale najbardziej na świecie nie lubił swojego kolczastego futerka.

Pewnego dnia Igiełka spotkał wiewiórkę Rudaskę, która miała puszysty, miękki ogon. – Ach, jakbym chciał mieć takie futerko! – westchnął. Rudaska uśmiechnęła się i podała mu garść suchych liści, żeby spróbował je przyczepić do kolców.

Igiełka przyczepił liście i poczuł się prawie jak wiewiórka. Biegał po łące, ale liście szybko opadły. – Nie martw się – powiedział zając Kicuś, skacząc obok. – Może zamiast liści spróbuj waty? Mam jej pełno w norce.

Igiełka poszedł do Kicusia i cały okleił się watą. Teraz wyglądał jak mała chmurka. Był bardzo dumny, ale gdy zaczął padać deszcz, wata zrobiła się ciężka i mokra. Jeżyk przytulił się do mamy, a ona delikatnie zdjęła watę.

– Mamusiu, dlaczego nie mam miękkiego futerka jak inni? – zapytał smutno. Mama przytuliła go mocno. – Moje maleństwo, twoje kolce są wyjątkowe. Nie są ani złe, ani brzydkie. Chronią cię i czynią tobą.

Następnego dnia Igiełka bawił się w chowanego. Nagle usłyszał płacz – to mały ptaszek wypadł z gniazda. Jeżyk podbiegł i ostrożnie podsadził go na swoich kolcach, wnosząc z powrotem do gniazda. Ptaszek zaćwierkał z wdzięczności.

Od tej pory Igiełka już nie chciał zmieniać swojego futerka. Wiedział, że jego kolce to nie przeszkoda, a dar. Kiedy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, jeżyk wtulił się w miękkie posłanie z mchu.

– Dobranoc, mamusiu – szepnął, a jego kolce delikatnie połyskiwały w blasku księżyca. – Dobranoc, mój mały jeżyku – odpowiedziała mama, otulając go ciepłem. I Igiełka zasnął spokojnie, marząc o tym, jak wspaniale jest być sobą.