Jeżyk Igiełka i promyk słońca

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Igiełka mieszkał w przytulnej norce pod starym dębem na skraju łąki. Miał błyszczące, ciemne oczka i tysiące kolców. Każdego ranka budził się z promykiem słońca na nosku i zastanawiał, co dziś ciekawego się wydarzy.

Pewnego dnia Igiełka wybiegł na łąkę, by pobawić się z przyjaciółmi. Zajączek Kicuś skakał po trawie, a wiewiórka Ruda zbierała orzechy. Igiełka chciał do nich dołączyć, ale za każdym razem, gdy się zbliżał, zwierzątka odskakiwały.

„Uważaj na kolce!” – wołał Kicuś, chowając się za krzakiem. „Możesz mnie ukłuć!” Igiełka spuścił główkę. „Przepraszam”, szepnął. „Nie chcę nikogo zranić”. Czuł się smutny i samotny, bo nikt nie chciał się z nim bawić z bliska.

Nagle zobaczył, jak Ruda z piskiem gramoli się na drzewo. „Mój domek!” – zawołała. Mała wiewióreczka zebrała w pyszczek zapas orzechów, ale jeden wypadł i potoczył się wprost pod nogi dużego psa Burego, który groźnie warknął.

Igiełka nie zastanawiał się ani chwili. Zwinął się w kłębek, nastroszył kolce i potoczył się przed siebie prosto na psa. „Ała! Co to?” – zawył Burý, odskakując. Orzech został uratowany, a Ruda zeskoczyła z drzewa i uściskała jeżyka.

Od tego dnia zwierzęta spojrzały na Igiełkę inaczej. „Twoje kolce są wspaniałe!” – powiedział Kicuś. „Pomogłeś nam, gdy byliśmy w tarapatach”. Igiełka uśmiechnął się szeroko. Zrozumiał, że nie musi być taki sam jak inni, by być wartościowym przyjacielem.

Każdego popołudnia Igiełka bawił się teraz z przyjaciółmi – opowiadał im o leśnych tajemnicach, a oni słuchali z uwagą. Czasem niosły go na spacer do jeziora, a on pokazywał im, jak znajdować najsmaczniejsze grzyby pod liśćmi.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za horyzontem, Igiełka wracał do swojej norki pod dębem. Leżał zwinięty w miękkim mchu i patrzył, jak przez gałęzie przebijają się pierwsze gwiazdy. Czuł ciepło w sercu, wiedząc, że jest lubiany właśnie taki, jaki jest.

Igiełka zasypiał spokojnie, a nad nim tańczyły świetliki, nucąc cichą kołysankę. Morze gwiazd na niebie przypominało mu, że każdy – nawet mały jeżyk z tysiącem kolców – ma swoje miejsce na świecie.