Jeż Igiełka i Jesienne Poszukiwania

— Bajka do czytania —

Pewnego jesiennego poranka, gdy liście malowały się na złoto i czerwień, mały jeż Igiełka obudził się w swojej przytulnej norce. Przeciągnął się leniwie, przecierając oczy łapką. Nagle poczuł, że coś jest nie tak. Nie miał na grzbiecie ani jednej kolczastej igiełki! 'Gdzie się podziały moje kolce?' – zapiszczał cicho, rozglądając się dookoła.

Wyskoczył z norek i potoczył się po miękkim mchu. Był zupełnie gładki jak mały kamyk. 'Jak teraz będę zbierał jabłka? Jak się obronię?' – martwił się. Wiewiórka Ruda skakała właśnie po gałęziach dębu, zrywając żołędzie. Zobaczyła smutnego jeża i zeskoczyła na dół. 'Igiełko, co się stało? Jesteś całkiem łysy!' – zawołała ze zdziwieniem. Jeż westchnął i opowiedział o swoim zmartwieniu.

Ruda pogłaskała go po główce. 'Nie martw się, pomożemy ci znaleźć kolce. Las jest duży, ale wszyscy cię lubią!' Zaczęły szukać pod krzakami, wśród opadłych liści i pod grzybami. Nagle usłyszeli ciche chichotanie. To był wesoły zając Szarak. 'Igiełko, twoje kolce rosną na drzewie!' – powiedział, wskazując na wysoką sosnę, na której wisiały kolorowe szyszki.

Igiełka podniósł wzrok i zobaczył, że prawie wszystkie jego kolce utknęły w kawałku kory. 'Jak ja je stamtąd zdejmę?' – zapytał z rozpaczą. Wtedy sowa Mądra, siedząca na gałęzi, zamrugała żółtymi oczami. 'Spróbuj potrząsnąć drzewem, mały przyjacielu. Lub najpierw przestań się bać. Strach czasem robi nas ślepymi na oczywiste rzeczy.'

Igiełka wziął głęboki oddech, a potem z całych sił uderzył łapką w pień. Z gałęzi posypały się igły prosto na jego grzbiet. 'Dziękuję, przyjaciele!' – ucieszył się jeż, czując znane ukłucie na plecach. 'Teraz znów jestem kolczasty!' Ale zając Szarak potrząsnął głową. 'Jesteś tym samym jeżem co przedtem, nawet bez kolców. Kolce to tylko dodatek.'

Słońce chyliło się ku zachodowi, a las wypełnił się pomarańczowym blaskiem. Igiełka pożegnał przyjaciół i wrócił do norek. Przykrył się warstwą suchych liści, które szeleściły jak muzyka. W okienku norki widać było pierwsze gwiazdy. 'Jestem bezpieczny, mam przyjaciół, a kolce wróciły' – pomyślał sennie. Ziewnął szeroko, a oczy same mu się zamykały.

Wokół norek zapadła cisza, tylko wiatr cicho nucił kołysankę. Liście tańczyły w ostatnich promieniach dnia, a jeż zasnął spokojnie, śniąc o złotym lesie. Wiedział, że nawet gdyby stracił wszystko, przyjaźń by go ochroniłaby. I tak noc po nocy Igiełka zasypiał z uśmiechem, otulony ciepłem dobrych myśli.