Bajka o jednorożcu i zaczarowanym lesie

— Bajka do czytania —

W dalekiej, zaczarowanej krainie, gdzie tęcze spotykały się z gwiazdami, żyła sobie mała jednorożec o imieniu Lilia. Miała śnieżnobiałą sierść, grzywę mieniącą się wszystkimi kolorami łąki i ogon, który iskrzył jak srebrny pył. Lilia mieszkała w lesie pełnym mówiących drzew i tańczących motyli.

Lilia uwielbiała biegać po polanach, gdzie kwiaty śpiewały ciche piosenki. Każdego ranka witała się z wiewiórką Rudzikiem, który mieszkał w dziupli starego dębu. Rudzik często opowiadał jej o przygodach, jakie czekają poza ich bezpiecznym lasem.

Pewnego dnia Lilia usłyszała smutne westchnienia dochodzące spod wielkiego kamienia. To była mała żabka, która płakała, bo zgubiła drogę do domu. Żabka miała na imię Skoczek i bardzo się bała ciemnego lasu.

Lilia delikatnie pochyliła głowę i zapytała: „Czemu jesteś taka smutna, Skoczku? Może mogę ci pomóc?” Żabka wyznała, że nie wie, jak wrócić do swojej kryjówki nad strumieniem. Lilia postanowiła jej pomóc.

Razem ruszyły w głąb lasu. Po drodze spotkały srokę, która pokazała im skrót przez pole pełne dmuchawców. Lilia uważnie słuchała, a Skoczek skakał radośnie, bo czuł, że już niedługo będzie w domu.

Gdy dotarły do strumienia, żabka z radością wskoczyła do wody. „Dziękuję, Lilio! Jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką mogłem sobie wymarzyć!” – zawołała Skoczek. Lilia uśmiechnęła się, bo wiedziała, że pomaganie innym daje największą radość.

W drodze powrotnej Lilia spotkała jeszcze jeża, który miał problem z ułożeniem igieł po podróży, oraz sowę, która głośno chrapała w dzień. Każdemu Lilia ofiarowała ciepłe słowo i odrobinę swojej magii – wystarczyło machnąć ogonem, by wszystko wokół rozjaśniało się.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Lilia wróciła do swojego drzewa. Rudzik czekał na nią z orzeszkiem w łapce. „Dokąd dziś wędrowałaś?” – zapytał. Lilia opowiedziała mu o swoich przygodach, a wiewiórka słuchała z zachwytem.

Wieczorem, gdy niebo pokryły gwiazdy, Lilia położyła się na miękkim mchu. Wiedziała, że choć jest małym jednorożcem, jej serce jest wielkie. Zasypiając, patrzyła na migoczące gwiazdy i myślała o tym, jak pięknie jest mieć przyjaciół.

Księżyc uśmiechał się do niej, a las szumiał cichutką kołysankę. Lilia zamknęła oczy i śniła o kolorowych tęczach i tańczących motylach. Była bezpieczna i szczęśliwa, bo wiedziała, że wokół niej są przyjaciele, którzy zawsze na nią czekają.