Bajka o iskierkowym jednorożcu

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie słońce malowało na niebie różowe i złote wstążki, mieszkała mała jednorożec o imieniu Lunia. Jej grzywa mieniła się kolorami tęczy, a na czole błyszczał malutki, srebrny rożek.

Lunia uwielbiała biegać po łące pełnej stokrotek i dmuchawców. Każdego ranka budziła się z myślą o nowej przygodzie. Najbardziej lubiła, gdy wiatr rozwiewał jej grzywę, a ona mogła galopować aż po sam horyzont.

Pewnego dnia, podczas zabawy, Lunia spotkała małego zajączka. Zajączek był smutny, bo zgubił swoją ulubioną marchewkę. – Nie martw się – powiedziała Lunia. – Może razem znajdziemy coś pysznego.

Lunia podzieliła się z zajączkiem swoim słodkim, leśnym jagodowym przysmakiem. Zajączek uśmiechnął się szeroko, a jego oczka zaświeciły radością. – Dziękuję! – pisnął. – Jesteś najmilszym jednorożcem, jakiego spotkałem.

Potem Lunia zobaczyła ptaszka, który próbował zbudować gniazdko, ale gałązki były za ciężkie. Lunia delikatnie pomogła mu ułożyć je w koronie drzewa. Ptaszek zaświergotał wesoło, a Lunia poczuła ciepło w sercu.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, Lunia wróciła do swojego mięciutkiego legowiska. Mama jednorożec pogłaskała ją po grzywie. – Córeczko, widziałam, jak pomagałaś dzisiaj innym. Jesteś bardzo dobra – szepnęła.

Lunia zamknęła oczy, a wokół niej zatańczyły srebrne iskierki. Zrozumiała, że prawdziwa magia nie tkwi w błyszczącym rożku, ale w tym, jak dzielimy się z innymi. Uśmiechnęła się i zasnęła spokojnie.

Gwiazdy na niebie mrugały do Lunii, a wiatr nucił cichutką kołysankę. Dobranoc, Luniu – szumiały drzewa. Dobranoc, mały jednorożcu – szeptały kwiaty. I wszystko wokół ogarnęła cisza, pełna ciepła i spokoju.