Magiczne owoce Jasia i Małgosi

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkało rodzeństwo – Jaś i Małgosia. Bawili się razem każdego dnia, ale czasem kłócili o zabawki i słodycze. Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za drzewami, zobaczyli w lesie dziwne, złote światło.

Zaciekawieni pobiegli w jego stronę. między starymi dębami znaleźli ogród pełen drzew owocowych, ale nie takich jak zwykle – na gałęziach wisiały owoce w kolorach tęczy: czerwone jak truskawki, niebieskie jak jagody i żółte jak słońce. Najpiękniejsze były jednak drzewo z błyszczącymi, złotymi jabłkami.

„Wow! To nasze!” – krzyknął Jaś i zerwał jedno jabłko. Małgosia też chciała spróbować, ale gdy sięgnęła, gałąź odsunęła się od niej. „Dlaczego nie mogę?” – zapytała smutno. Wtedy zza krzaka wyskoczył mały, rudy lis. „To ogród Czarodziejki Dzielenia się” – powiedział. „Owoce dają się zrywać tylko tym, którzy najpierw podzielą się z kimś innym.”

Jaś spojrzał na swoje jabłko, a potem na Małgosię. Podał jej połowę. Gdy tylko to zrobił, drzewo zaszumiało, a na ziemię spadło jeszcze więcej złotych jabłek. Lis uśmiechnął się. „Widzicie? Kiedy się dzielicie, radość rośnie dla wszystkich.”

Dzieci postanowiły spróbować dalej. Zerwały niebieskie jagody i podzieliły się z wiewiórką, która siedziała na gałęzi. Wiewiórka zatańczyła z radości, a jagód przybyło. Potem podzieliły się żółtymi gruszkami z ptakami, a ptaki zaśpiewały im najpiękniejszą piosenkę.

Gdy słońce zaszło, Czarodziejka Dzielenia się pojawiła się przed nimi. Była ubrana w suknię z mchu i miała oczy jak gwiazdy. „Jasiu i Małgosiu, odkryliście najważniejszy sekret tego ogrodu” – powiedziała. „Nie chodzi o to, by mieć jak najwięcej, ale by cieszyć się razem z innymi.”

Rodzeństwo wróciło do domu z koszykiem pełnym owoców. Tego wieczoru nie kłócili się już o słodycze. Usiedli na werandzie i patrzyli, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej. „Dzielenie się jest jak te gwiazdy” – szepnęła Małgosia. „Im więcej ich świeci, tym piękniej jest na świecie.”

Jaś przytulił siostrę. „Dobranoc, Małgosiu. Jutro też będziemy się dzielić.” Oboje zamknęli oczy, a nad ich domem rozbłysła mała, srebrna gwiazdka, która odprowadzała ich do krainy snów.