Bajka o Jasiu i Małgosi, którzy znaleźli gwiazdkę

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkało rodzeństwo – Jaś i Małgosia. Każdego wieczoru siadali na ganku i patrzyli w niebo, szukając pierwszej gwiazdki. Pewnego dnia mama powiedziała: „Dzieci, idźcie do lasu i nazbierajcie jagód na kolację. Ale pamiętajcie, żeby się nie zgubić!”.

Jaś wziął koszyk, a Małgosia chwyciła go za rękę. Weszli do lasu, gdzie drzewa szeptały cicho, a ptaki śpiewały wesołe piosenki. Nagle Małgosia zobaczyła coś błyszczącego pod krzakiem. „Jaś, patrz! To chyba skarb!” – zawołała. Podbiegli bliżej i zobaczyli małą, srebrną gwiazdkę, która spadła z nieba i utknęła w mchu.

„Ojej, biedna gwiazdka” – powiedział Jaś. „Musi być smutna, że nie świeci na niebie”. Małgosia delikatnie podniosła gwiazdkę i schowała do kieszeni. „Zabierzmy ją do domu, może mama wie, jak jej pomóc” – zaproponowała. Ruszyli dalej, ale po chwili usłyszeli cichutki płacz. To była mała wiewiórka, która zgubiła swoją ulubioną szyszkę.

„Nie płacz, pomożemy ci” – powiedziała Małgosia. Jaś rozejrzał się i znalazł szyszkę pod wielkim dębem. Wiewiórka ucieszyła się i podskoczyła radośnie. „Dziękuję! Jesteście bardzo mili” – pisnęła i pobiegła do swojej dziupli. Jaś i Małgosia uśmiechnęli się do siebie i poszli dalej.

Nagle zza krzaka wyskoczył zając. „Pomocy! Moja nora się zawaliła!” – krzyknął. Jaś i Małgosia szybko ułożyli patyki i liście, żeby naprawić norkę. Zając podziękował im i zaprosił na herbatkę z mniszka lekarskiego. „Dziękujemy, ale musimy wracać do domu” – odpowiedzieli grzecznie.

Kiedy wrócili na polanę, zobaczyli, że słońce już zachodzi. „Chyba się zgubiliśmy” – szepnęła Małgosia. Wtedy Jaś wyjął z kieszeni gwiazdkę. „Może nam pomoże?” – powiedział. Gwiazdka zaczęła delikatnie świecić, rozświetlając ścieżkę. Szli za jej blaskiem, aż dotarli do swojego domku.

Mama czekała na nich z uśmiechem. „Widzę, że znaleźliście coś wyjątkowego” – powiedziała, patrząc na gwiazdkę. Jaś i Małgosia opowiedzieli o swojej przygodzie. Mama pogłaskała ich po głowach. „Pomogliście gwiazdce i leśnym zwierzętom. To największy skarb – dobre serce” – powiedziała cicho.

Tego wieczoru Jaś i Małgosia położyli gwiazdkę na parapecie. Świeciła ciepłym, złotym blaskiem, aż do momentu, gdy dzieci zasnęły. A gwiazdka, czując się kochana, cichutko wzleciała z powrotem na niebo, by świecić im każdej nocy. Dobranoc, Jasiu. Dobranoc, Małgosiu. Śpijcie spokojnie pod gwiaździstym niebem.