Bajka o Jasiu i zaczarowanej marchewce

— Bajka do czytania —

Mały Jaś mieszkał w przytulnym domku na skraju lasu. Jego ulubionym miejscem był ogródek, w którym rosły złote marchewki – takie, jakie lubił najbardziej. Pewnego słonecznego popołudnia, gdy podlewał grządki, usłyszał cienki głosik: – Halo, halo! Czy możesz mi pomóc?

Jaś rozejrzał się zdziwiony i zobaczył małego królika w niebieskiej kamizelce. Królik miał smutne oczy i trzymał w łapkach małą, podartą czapkę. – Zgubiłem swoją czapkę z gwiazdkami – powiedział królik drżącym głosem. – Bez niej nie mogę wrócić do Krainy Marzeń. Jaś od razu postanowił pomóc.

Razem przeszukali cały ogródek. Jaś zaglądał pod liście sałaty, a królik przeczesywał grządki pietruszki. – Nie ma jej tutaj – westchnął Jaś. – Ale mam pomysł! Może wiatr zaniósł ją na stare drzewo za płotem? Królik podskoczył z nadzieją.

Pod starą jabłonią znaleźli ślady małych łapek. Jaś wspiął się na gałąź i dostrzegł błyszczącą czapkę zaczepioną o sęk. – Jest! – zawołał, ostrożnie zdejmując nakrycie. Królik uśmiechnął się szeroko i włożył czapkę na głowę. W tej samej chwili z czapki posypały się srebrne iskierki.

– Dziękuję! – powiedział królik. – W nagrodę dam ci jedną z moich zaczarowanych marchewek. Spełni jedno twoje życzenie. Jaś wziął marchewkę i pomyślał o swoim marzeniu – chciał mieć nowy rower. Ale gdy spojrzał na królika, który uśmiechał się do niego, zrozumiał coś ważnego.

– Wiesz co? – rzekł Jaś. – Podzielę się tą marchewką z mamą, tatą i siostrą. Każdy z nas będzie miał po kawałku i spełni po jednym małym życzeniu. Królik pokiwał głową z uznaniem. – To najmądrzejsze życzenie, jakie mogłeś wypowiedzieć – szepnął i zniknął w błysku gwiazd.

Tego wieczoru Jaś pokroił marchewkę na cztery części. Rodzina usiadła przy stole, a każde z nich pomyślało o czymś dobrym. Mama chciała, żeby w domu zawsze było wesoło, tata – żeby ogródek obrodził, siostra – żeby miała nową książeczkę. Jaś zaś pomyślał o tym, by królik zawsze miał swoją czapkę.

Kiedy nadeszła pora snu, Jaś położył się w łóżku i wyjrzał przez okno. Na niebie migotały gwiazdy, a jedna z nich wydała mu się podobna do czapki królika. Uśmiechnął się cicho, zamknął oczy i zapadł w głęboki, spokojny sen, wiedząc, że dobroć jest najpiękniejszą magią.