Tajemnica Kolorowych Jajek

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym domku na skraju lasu mieszkał sześcioletni Kuba. Bardzo lubił wiosnę, bo wtedy jego babcia piekła pyszne ciasta, a w ogrodzie pojawiały się kolorowe pisanki. Pewnego dnia babcia powiedziała: „Kubuś, mam dla ciebie niespodziankę – ale musisz trochę poczekać!”.

Babcia wyjęła z koszyka sześć jajek. Każde było w innym kolorze: czerwone, żółte, zielone, niebieskie, pomarańczowe i fioletowe. „To nie są zwykłe jajka” – szepnęła. „Jeśli będziesz o nie dbał przez tydzień, każdego dnia jedno z nich pokaże ci swoją tajemnicę. Ale musisz być cierpliwy i nie otwierać ich na siłę”. Kuba obiecał, że będzie czekał.

Pierwszego dnia Kuba wziął czerwone jajko. Postawił je na parapecie w swoim pokoju i co chwilę na nie zerkał. Jajko ani drgnęło. Kuba był trochę rozczarowany, ale przypomniał sobie słowa babci. Wieczorem położył się spać, myśląc: „Może jutro coś się wydarzy”.

Następnego dnia, gdy tylko wstał, zobaczył, że czerwone jajko pękło, a na parapecie leżała mała, czerwona wstążeczka. Kuba uśmiechnął się szeroko. „To pewnie do zawiązania na nadgarstku!” – pomyślał. Zawiązał wstążeczkę i pobiegł do babci, żeby jej pokazać. Babcia pogłaskała go po głowie i powiedziała: „Widzisz, cierpliwość się opłaca”.

Każdego dnia Kuba odkrywał nowy skarb. Z żółtego jajka wyskoczyło małe, złote piórko. Z zielonego – listek koniczyny. Z niebieskiego – muszelka w kształcie gwiazdki. Z pomarańczowego – kamyk, który świecił w ciemności. A z fioletowego – malutki, srebrny dzwoneczek, który dzwonił cichutko, jakby śpiewał kołysankę.

Kuba był zachwycony. Każdy skarb wkładał do pudełka, a wstążeczkę nosił na ręce. Ale najbardziej ciekawiło go, dlaczego jajka były takie wyjątkowe. Zapytał babcię, a ta odpowiedziała: „Bo w każdej niespodziance, na którą czekamy z radością, kryje się coś pięknego. Ważne, żeby nie spieszyć się i docenić to, co przynosi każdy dzień”.

Tego wieczoru Kuba położył się do łóżka, a obok jego poduszki leżało pudełko ze skarbami. Wziął do ręki srebrny dzwoneczek i zadzwonił nim lekko. Dźwięk był tak cichy i delikatny, że przypominał szelest gwiazd na niebie. Kuba zamknął oczy i pomyślał: „Jutro też poczekam na coś dobrego”.

I tak, wtulony w poduszkę, zasnął spokojnie, a w jego śnie kolorowe jajka tańczyły wokół niego, sypiąc iskierkami radości. Na dworze świecił księżyc, a w pokoju unosił się zapach ciastek babci. Cisza otuliła cały domek, a Kuba śnił o tym, jak jutro znów będzie czekał – z uśmiechem i otwartym sercem.