Bajka o małym lisku i instruktorce snowboardu

— Bajka do czytania —

W zimowym lesie, gdzie śnieg skrzypiał pod łapkami, mieszkał mały Lisek Leon. Każdego ranka patrzył z okna na swojego starszego brata, który zjeżdżał na desce z górki. „Ja też tak chcę!” – pomyślał Leon i pobiegł do taty.

Tata uśmiechnął się i powiedział: „Dziś przyjedzie pani Sowa Zosia, która uczy zwierzątka jeździć na snowboardzie. Ona ci pomoże”. Leon zaczął skakać z radości, choć trochę się bał – deska była długa i śliska.

Niedługo potem na polanę wylądowała pani Sowa Zosia z dużym plecakiem. „Witaj, Leonie!” – zawołała. Wyjęła małą deskę i kaski. „Zaczniemy od stania. Postawimy deskę na śniegu, a ty połóż na niej łapki i poczuj, jak się trzyma.”

Leon położył łapki, ale deska od razu się wyślizgnęła. Upadł na miękki śnieg. „Nic się nie stało” – powiedziała pani Sowa. „Każdy upada. Ważne, żeby wstawać.” Leon otrzepał futerko i spróbował jeszcze raz.

Tym razem udało się ustać dłużej. Pani Sowa pokazała, jak lekko uginać kolana. „Pomyśl, że tańczysz na śniegu” – zachęcała. Leon stawiał małe kroczki, a deska sunęła powoli. Czuł się jak prawdziwy mistrz.

Po chwili pani Sowa zaprowadziła go na malutką górkę. „Teraz zjedziesz – powoli, ale pamiętaj o równowadze. Jak się boisz, kucnij.” Leon zamknął oczy i zjechał. Śnieg muskał mu nos, a wiatr szeleścił w uszach. To było cudowne!

Słońce chyliło się ku zachodowi. Leon pożegnał się z panią Sową i obiecał, że jutro znów poćwiczy. Wrócił do domku, zjadł kubek gorącego mleka i położył się na posłaniu. Jego serduszko wciąż biło z radości.

Przez okno widać było gwiazdy. Leon zamknął oczy i pomyślał: „Jutro zjadę jeszcze szybciej”. Wokoło zapanowała cisza, a sen przyszedł otulić małego liska. Dobranoc, Leoni, dobranoc.