Dyniowy przyjaciel

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał mały zajączek o imieniu Florek. Florek bardzo lubił jesień, ale kiedy nadchodziło Halloween, robił się trochę niespokojny. Wokół pojawiały się dziwne dźwięki i migoczące światełka, a on nie wiedział, czy to się dzieje naprawdę, czy tylko w jego wyobraźni.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił wysoko, Florek wyjrzał przez okno. Zobaczył, że w ogrodzie sąsiadki, pani Sowy, zapaliła się wielka, pomarańczowa dynia. Dynia miała wesołe oczy i uśmiech od ucha do ucha. Florek pomyślał: „Ojej, jaka ładna!” i postanowił wyjść na zewnątrz, żeby jej się przyjrzeć.

Gdy podszedł bliżej, dynia zamrugała do niego. Florek aż podskoczył ze zdziwienia. „Nie bój się” – powiedziała cichutko dynia. „Nazywam się Dusia. Świecę, żeby pokazać wszystkim, że Halloween to czas radości, a nie strachu. Chcesz zostać moim przyjacielem?”

Florek skinął głową i usiadł obok Dusi. Dynia opowiedziała mu, jak co roku dzieci przychodzą i uśmiechają się do niej, a ona swoim ciepłym blaskiem rozjaśnia im drogę. „Strach znika, gdy widzisz coś miłego” – powiedziała Dusia i zaświeciła jeszcze jaśniej.

Nagle w lesie rozległ się szelest. Florek znów się zaniepokoił, ale Dusia powiedziała: „To tylko wiatr liśćmi rusza. Spójrz, jak pięknie tańczą w moim świetle!” Florek spojrzał i faktycznie – liście wirowały wesoło, a ich cienie tworzyły zabawne kształty. Zaczął się śmiać.

Dusia zaprosiła Florka, żeby pomógł jej zapalić małe lampiony wokół domku. Każdy lampion był inny – jeden wyglądał jak gwiazda, drugi jak serduszko. Florek poczuł się odważny i szczęśliwy. „Halloween wcale nie jest straszne” – pomyślał. „Jest magiczne!”

Kiedy nadszedł czas spania, Florek podziękował Dusi za wspaniały wieczór. Wrócił do swojego łóżeczka, a przez okno wpadał delikatny blask dyniowego przyjaciela. Florek zamknął oczy i uśmiechnął się – wiedział, że następnego dnia znów spotka Dasię i będą się razem bawić.

Tej nocy Florekowi śniło się, że jest małą dynią i świeci wszystkim dzieciom w okolicy. A nad domkiem, na niebie, migotały gwiazdy, jakby mówiły: „Dobranoc, mały zajączku. Niech twoje sny będą lekkie i ciepłe jak dyniowe światełko.”