Bajka o grzybach, które uczyły dzielić się

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał Kacperek. Każdego ranka patrzył przez okno na wielkie, zielone drzewa i marzył, by poznać leśne tajemnice. Dziś postanowił wybrać się na spacer w poszukiwaniu grzybów.

Słońce świeciło wysoko, a ptaki śpiewały wesołe piosenki. Kacperek wziął koszyk i ruszył ścieżką w głąb lasu. Po chwili zobaczył pod starym dębem pięknego muchomora w czerwonej czapeczce. – Ależ jesteś ładny! – powiedział Kacperek. – Ale wiem, że muchomorów się nie zbiera, bo są trujące.

Szedł dalej, aż natknął się na trzy małe kurki, które chowały się pod liśćmi. Były złociste jak słońce. – Dzień dobry, kurki! – zawołał Kacperek. – Czy mogę was zabrać do domu na zupę? Kurki kiwnęły kapeluszami, jakby się zgadzały.

Kacperek ostrożnie włożył je do koszyka i poszedł dalej. Nagle zobaczył wiewiórkę, która płakała pod sosną. – Co ci się stało? – zapytał. – Zgubiłam wszystkie orzechy, które zbierałam na zimę – odpowiedziała wiewiórka. Kacperkowi zrobiło się jej żal.

Spojrzał na swoje kurki i pomyślał: „Mam trzy, a wiewiórka nie ma nic. Może podzielę się z nią jednym grzybkiem?”. Wyjął jednego kurka i podał wiewiórce. – Proszę, to dla ciebie. – Dziękuję! – ucieszyła się wiewiórka i pobiegła do swojej dziupli.

Kacperek szedł dalej, a po chwili spotkał jeża, który próbował zanieść do nory wielkiego borowika. – Pomogę ci! – zawołał Kacperek. Razem wepchnęli grzyba do nory. – Dziękuję! – powiedział jeż. – Możesz wziąć jednego małego borowika dla siebie – dodał i podał Kacperkowi ślicznego grzybka.

Kacperek wrócił do domu z koszykiem pełnym grzybów: jednym kurkiem i jednym borowikiem. Mama zrobiła pyszną zupę, a Kacperek opowiedział jej o wiewiórce i jeżu. – Dzielenie się sprawia, że wszyscy są szczęśliwsi – powiedziała mama. Kacperek uśmiechnął się i przytulił do niej.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, Kacperek leżał w łóżku i myślał o leśnych przyjaciołach. Czuł ciepło w sercu. Zamknął oczy, a sny przyniosły mu obrazy złocistych kurek i uśmiechniętej wiewiórki. Dobranoc, Kacperku – szepnął wiatr za oknem. Dobranoc, lesie – odpowiedział cicho chłopiec i zasnął spokojnie.