Górska przygoda zajączka Białego Ogonka

— Bajka do czytania —

W górskim lesie, gdzie świerki sięgały chmur, a potoki śpiewały radosne melodie, mieszkał mały zajączek o śnieżnobiałym ogonku. Każdego ranka wyglądał z norki, by przywitać słońce.

W górskim lesie, gdzie świerki sięgały chmur, a potoki śpiewały radosne melodie, mieszkał mały zajączek o śnieżnobiałym ogonku. Każdego ranka wyglądał z norki, by przywitać słońce.

Pewnego dnia postanowił zdobyć Wielką Skałę – najwyższe wzniesienie w okolicy. Mama zajączka powiedziała: „Pamiętaj, synku, góry są piękne, ale kryją niespodzianki. Bądź ostrożny i słuchaj swojego serca.” Biały Ogonek obiecał i wyruszył w drogę, niosąc w plecaku marchewkę i liście mięty.

Gdy szedł leśną ścieżką, spotkał wiewiórkę Rudą Kitkę, która skakała po gałęziach sosny. „Dokąd idziesz, przyjacielu?” – zawołała. „Na Wielką Skałę!” – odkrzyknął zajączek. Wiewiórka podrapała się po rudym łebku. „To daleka droga, ale znam skrót przez polanę porośniętą borówkami. Tędy!”

Biały Ogonek podziękował i pobiegł za wiewiórką. Polana rzeczywiście skracała drogę, ale po deszczu było ślisko. Zajączek poślizgnął się na mokrym mchu i potoczył w dół. „Ojej, boli!” – pisnął. Na szczęście miękki mech złagodził upadek. Rudą Kitka pomogła mu wstać. „Uważaj na te kamienie. Lepiej iść wolniej, ale bezpieczniej.”

Po chwili usłyszeli ciche ćwierkanie. Pod krzakiem siedział mały ptaszek z przemoczoną kitą. „Zgubiłem się w deszczu i nie mogę latać” – zaćwierkał smutno. Biały Ogonek otulił go swoim puszystym ogonkiem, a wiewiórka przyniosła suchy mech. Razem ogrzali ptaszka. Gdy ten odzyskał siły, powiedział: „Dziękuję wam! Odwdzięczę się – zaprowadzę was na szczyt. Znam tajemne przejście między skałami.”

Ruszyli w trójkę. Ptaszek fruwał nad ziemią, pokazując, gdzie stawiać łapki, by nie poślizgnąć się na mokrych głazach. Wiewiórka podskakiwała z gałęzi na gałąź. Biały Ogonek szedł dzielnie, choć łapki go trochę bolały. W oddali widział już szczyt – wydawał się coraz bliżej.

W końcu stanęli na Wielkiej Skale. Widok był oszałamiający – wszystkie drzewa stały się maleńkie, a w dole błyszczało niebieskie jezioro. Ptak gwizdnął radośnie, a wiewiórka klasnęła w łapki. Biały Ogonek poczuł, że jego serce rośnie z dumy. „Udało się!” – szepnął. Podziękował przyjaciołom i usiadł na ciepłym kamieniu, by odpocząć.

Powrót był łatwiejszy, bo znali już drogę. Kiedy Biały Ogonek wrócił do swojej norki, mama czekała z gorącym naparem z malin. Przytuliła go mocno i powiedziała: „Jesteś odważny, synku. Wiedziałam, że dasz radę.” Zmęczony zajączek położył się na miękkim sianku i wyjrzał przez okno. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy.

Zamknął oczy i pomyślał o dzisiejszej przygodzie: o wiewiórce, która pokazała skrót, o ptaszku, któremu pomógł, i o pięknym widoku. Wiatr szumiał w gałęziach sosen, nucąc kołysankę. Biały Ogonek ziewnął i wyszeptał: „Dobranoc, góry, dobranoc, gwiazdy.” I zapadł w sen pełen ciepłych marzeń.