Gwiazdkowy pył i mała Luna

— Bajka do czytania —

W dalekiej, migoczącej galaktyce, wśród chmur ze srebrnego pyłu, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Luna. Każdej nocy tańczyła z promieniami światła, ale czuła się trochę zagubiona – wszędzie wokół świeciły inne gwiazdy, większe i jaśniejsze od niej.

Pewnego wieczoru Luna postanowiła wyruszyć w podróż. – Chcę zobaczyć, jakie jeszcze miejsca kryje ta ogromna galaktyka – szepnęła do swojego przyjaciela, małego obłoczka o imieniu Puch. Puch uśmiechnął się i uniósł Lunę na swoich miękkich ramionach.

Lecieli przez kolorowe mgławice, które malowały niebo na różowo i fioletowo. Luna spotkała planetę, która śpiewała cichą kołysankę. – Dlaczego jesteś taka smutna? – zapytała gwiazdka. – Bo moje pierścienie są krzywe – odpowiedziała planeta. Luna mrugnęła i powiedziała: – Krzywe pierścienie są najpiękniejsze, bo odbijają światło w różnych kierunkach. Planeta uśmiechnęła się i zaczęła wirować radośnie.

Potem Luna i Puch dotarli do gromady gwiazd, które śmiały się srebrzystym dźwiękiem. – Przyłącz się do nas! – zawołały. Luna spróbowała świecić jaśniej, ale jej światło było małe i delikatne. – Nie martw się – powiedziała najstarsza gwiazda – każda z nas ma swój własny blask. Ty jesteś jak iskierka, która zapala marzenia. Luna poczuła ciepło w sercu.

W drodze powrotnej minęli kometę z rozwianym ogonem. Kometa pędziła szybko, ale zatrzymała się na chwilę. – Gdzie się tak spieszysz? – spytała Luna. – Muszę oblecieć całą galaktykę, zanim zgaśnie moje światło – odpowiedziała kometa. – A może po prostu zatrzymasz się i popatrzysz na gwiazdy? – zaproponowała Luna. Kometa westchnęła i przystanęła, a jej ogon rozjarzył się jeszcze piękniej.

W końcu wrócili do swojego zakątka nieba. Luna spojrzała w dół na Ziemię, gdzie dzieci zamykały oczy do snu. – Widzisz, Puchu – powiedziała – nawet małe światełko może być dla kogoś latarenką. Puch otulił Lunę ciepłym obłokiem.

Tej nocy Luna nie czuła się już mała ani zagubiona. Wiedziała, że w ogromie galaktyki jest jej miejsce, a jej blask – choć cichy – jest potrzebny. Zamknęła oczy i zasnęła, kołysana przez kosmiczną ciszę, a wokół niej tańczyły srebrne drobiny pyłu.

Śpij, mała gwiazdko, śpij – szumiał wiatr. A galaktyka otuliła Lunę snem pełnym marzeń.