Frank i gwiazdka do podziału

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Franek mieszkał w lesie pełnym mchu i paproci. Każdego wieczoru, zanim zasnął, patrzył na niebo i wypatrywał swojej ulubionej gwiazdki – tej najjaśniejszej, tuż nad wielkim dębem.

Pewnego dnia Franek znalazł pod dębem maleńki, srebrny kamyk. Błyszczał dokładnie tak jak jego gwiazdka! „To mój skarb” – szepnął zajączek i schował go do kieszonki w kamizelce.

Następnego dnia do Franka przyszedł borsuk Borys. „Franku, masz taki ładny kamyk. Mogę go pożyczyć na chwilę?” – zapytał nieśmiało. Franek mocno ścisnął kamyk w łapce. „To mój, nie dam!” – odpowiedział.

Borys spuścił nos i odszedł. Franek został sam, ale kamyk nagle wydał mu się cięższy. Nie błyszczał już tak wesoło. „Dlaczego nie jest taki ładny?” – zastanawiał się zajączek.

Wieczorem mama Franka przytuliła go i powiedziała: „Kiedy dzielimy się czymś dobrym, radość staje się dwa razy większa. A samotny skarb szybko traci blask”. Franek pomyślał o Borysie i o tym, jak smutno było mu bez przyjaciela.

Następnego ranka Franek pobiegł do nory Borysa. „Borysie, chcesz zobaczyć mój kamyk? Możemy się nim bawić razem!” Borsuk uśmiechnął się szeroko. Razem ułożyli kamyk na mchu i patrzyli, jak słońce mieni się w jego srebrnych iskierkach.

Gdy nadszedł wieczór, Franek spojrzał w niebo. Jego gwiazdka świeciła jaśniej niż kiedykolwiek. Zamknął oczy i pomyślał: „Dzielenie się sprawia, że wszystko staje się piękniejsze”. Mama pogłaskała go po uszku i zaśpiewała cichą kołysankę.

Wkrótce Franek zasnął, a nad lasem zapaliły się setki gwiazd. Każda z nich uśmiechała się do małego zajączka, który nauczył się, że dzielenie się to największy skarb ze wszystkich. Dobranoc, Franku. Śpij spokojnie.