Bajka o Franklinie, który zapomniał o urodzinach

— Bajka do czytania —

Franklin był małym, wesołym zajączkiem, który mieszkał w przytulnej norce na skraju wielkiego lasu. Miał mnóstwo przyjaciół i uwielbiał spędzać z nimi czas. Ale ostatnio coś mu umknęło – tak bardzo przejął się przygotowaniami do urodzin swojego najlepszego przyjaciela, misia Bartka, że zupełnie zapomniał o czymś bardzo ważnym.

Franklin biegał po całym lesie, szukając idealnego prezentu dla Bartka. Zajrzał do sklepu pani Sowy, ale wszystkie pluszowe zabawki wydawały mu się zbyt zwyczajne. Potem pobiegł nad rzekę, bo pomyślał, że może złowi dla Bartka piękną, srebrzystą rybkę. Ale rybka uciekła, a Franklin zmoczył sobie ogonek.

W końcu wpadł na genialny pomysł! Zbierze dla Bartka najsłodsze jagody z całego lasu i upiecze z nich ogromne ciasto. Już widział uśmiech przyjaciela. Zbierał jagody do koszyka, ale było ich tak dużo, że koszyk pękał w szwach. A kiedy wrócił do domu, mama zapytała: – Franklin, a co z twoimi urodzinami?

Franklin zamarł. Urodziny! Jego własne urodziny były dokładnie tego samego dnia! A on tak bardzo skupił się na przygotowaniach dla Bartka, że zupełnie o nich zapomniał. Nie przygotował żadnego tortu, żadnych baloników, a nawet nie zaprosił gości. Poczuł, jak do oczu napływają mu łzy.

– Nie martw się, synku – powiedziała mama i przytuliła go mocno. – Zobaczysz, że wszystko się ułoży. Może zamiast wielkiego przyjęcia, wystarczy mała niespodzianka? I tak jesteś dla nas najważniejszy. Franklin otarł łzy i pomyślał o tym, co powiedziała mama. Może rzeczywiście nie trzeba wielkiej fety?

Nagle ktoś zapukał do drzwi. To był Bartek! – Franklin, przyszedłem wcześniej, bo chciałem ci pomóc w przygotowaniach na twoje urodziny – powiedział miś i wręczył mu małe pudełeczko. W środku był piękny, ręcznie robiony medalion z listkiem koniczyny. – To dla ciebie, żebyś zawsze pamiętał o przyjaźni – dodał Bartek.

Franklin był tak wzruszony, że nie mógł wydusić słowa. Potem przyszli inni przyjaciele: wiewiórka Pola z orzechami, sowa Zosia z książeczką i bóbr Borys z drewnianą łódeczką. Każdy przyniósł coś od serca. Franklin zrozumiał, że prawdziwa radość nie polega na wielkich prezentach, ale na tym, że ktoś o nas pamięta.

Razem zjedli ciasto z jagód, które Franklin upiekł dla Bartka, a Bartek zaśpiewał mu „Sto lat”. Wieczorem Franklin leżał w swoim łóżku, przytulając medalion i uśmiechał się do siebie. Zasypiając, pomyślał: „Najważniejsze to mieć przyjaciół i pamiętać o nich, nawet gdy samemu jest się zajętym. I nigdy nie zapominać o własnym szczęściu.”