Krasnal Tuliś i smutny miś

— Bajka do czytania —

W małym domku pod wielkim dębem mieszkał krasnal Tuliś. Miał miękką czapeczkę w kropki i zawsze uśmiechniętą buzię. Pewnego dnia usłyszał cichutki płacz dochodzący zza krzaka porzeczek.

Tuliś podszedł bliżej i zobaczył swojego przyjaciela – misia Bruna. Bruno siedział na ziemi i ocierał łapką oczy. Jego futerko było potargane, a nosek miał cały mokry od łez.

– Co się stało, Brunku? – zapytał cicho Tuliś. Miś westchnął i pokazał na swoją ulubioną piłkę, która leżała przebita na gałęzi. – Piłka pękła… – wyszeptał smutno.

Tuliś usiadł obok misia. Nie mówił za dużo. Po prostu był blisko. Po chwili pogłaskał Brunka po głowie i powiedział: – Widzę, że jest ci bardzo smutno. Rozumiem cię.

Bruno spojrzał na niego wilgotnymi oczami. – Naprawdę? – zapytał. – No pewnie – odparł Tuliś. – Kiedy moja ulubiona łyżeczka zaginęła, też byłem smutny. Ale wiesz, że mogę ci pomóc?

Krasnal pobiegł do domu i przyniósł mały kawałek materiału oraz nitkę. Razem z misiem usiedli pod drzewem i powoli zaszyli dziurę w piłce. Bruno przestał płakać, a na jego pyszczku pojawił się uśmiech.

– Dziękuję, Tulisiu – powiedział miś, przytulając krasnala. – Gdyby nie ty, cały wieczór byłby smutny. – Zawsze możesz na mnie liczyć – odpowiedział Tuliś. – Czasem wystarczy, że ktoś cię wysłucha i zrozumie.

Wieczorem Tuliś położył się do łóżeczka. Gwiazdy świeciły nad dębem, a wietrzyk szeleścił liśćmi. Zamknął oczy i pomyślał: „Dobrze jest czuć, co czują inni. To sprawia, że świat staje się cieplejszy”. I zasnął spokojnie.