Iskierka i jej kolorowe emocje

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała Iskierka. Nie była zwyczajnym stworzeniem – każdego ranka budziła się z innym kolorem w sercu. Czasem była złota jak słońce, czasem błękitna jak niebo, a innym razem szara jak chmura. Iskierka nie wiedziała, dlaczego jej serce zmienia barwy, ale postanowiła to odkryć.

Pewnego dnia Iskierka obudziła się cała czerwona. Czuła, że coś w niej kipi i aż chciałoby się tupać nogami. – Dlaczego jestem taka czerwona? – zapytała starego dębu, który rósł obok jej domku. Dąb odpowiedział spokojnie: – To złość, Iskierko. Ona przychodzi, gdy coś jest nie tak. Możesz jej posłuchać, ale nie pozwól, by tobą rządziła.

Następnego dnia Iskierka była żółta jak mlecz. Skakała po polanie, śpiewała i przytulała wszystkie kwiaty. – A to co? – zawołała do wiewiórki. – To radość, Iskierko – odpowiedziała wiewiórka. – Radość sprawia, że świat staje się lżejszy. Ciesz się nią, ale pamiętaj, że inni też mogą potrzebować twojego uśmiechu.

Kiedy Iskierka stała się szara i smutna, usiadła nad strumieniem. Łzy kapały jej na kamienie. – Smutek też jest ważny – szepnął strumyk. – Pozwala ci odpocząć i zrozumieć, co naprawdę czujesz. Nie musisz go udawać, że go nie ma. Iskierka pozwoliła sobie płakać, a potem poczuła ulgę.

Innego dnia Iskierka była zielona jak liście. Czuła spokój i harmonię. Leżała na mchu i patrzyła w niebo. – To cisza – pomyślała. – Cisza, która daje siłę. I zrozumiała, że każdy kolor w jej sercu jest potrzebny, jak kolory tęczy.

Od tej pory Iskierka nie bała się swoich emocji. Gdy czuła złość, biegła do dębu i tupała w jego korzenie. Gdy czuła radość, tańczyła z motylami. Gdy smutek przychodził, siadała nad strumieniem i rysowała patykiem na piasku. A gdy czuła spokój, zamykała oczy i słuchała śpiewu ptaków.

Pewnego wieczoru, gdy Iskierka leżała w swoim łóżku z mchu, pomyślała: – Wszystkie emocje są moje. One nie są złe ani dobre – po prostu są. I to jest w porządku. Wtedy jej serce rozbłysło wszystkimi kolorami naraz, tworząc delikatną tęczę.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a księżyc uśmiechnął się do Iskierki. – Dobranoc, maleńka – szepnął wiatr. Iskierka zamknęła oczy, a wokół niej zatańczyły srebrne iskierki. Czuła, jak spokój otula ją jak miękki kocyk. I tak zasnęła, wiedząc, że jutro znów będzie miała w sercu jakiś kolor – i to jest piękne.