Elza i iskierka

— Bajka do czytania —

Mała Elza mieszkała w domku z czerwonym dachem, tuż obok łąki pełnej kolorowych kwiatów. Każdego ranka budziła się z uśmiechem, bo wiedziała, że czeka ją wspaniały dzień. Ale Elza miała sekret – w kieszeni jej sukienki mieszkała malutka, ciepła iskierka.

Iskierka nazywała się Iskra i świeciła delikatnym, złotym światłem. Tylko Elza potrafiła ją zobaczyć i poczuć jej ciepło. Gdy Iskra tańczyła w kieszeni, Elza czuła, że może zrobić coś wyjątkowego.

Pewnego dnia Elza poszła na łąkę. Spotkała tam swojego przyjaciela, króliczka Stefka, który smutno siedział pod stokrotką. – Co się stało? – zapytała Elza. – Zgubiłem moją ulubioną marchewkę – odpowiedział Stefek. Elza poczuła, że Iskra w kieszeni zaczyna grzać przyjemnie.

– Może mogę ci pomóc? – powiedziała Elza i wyjęła Iskrę. Iskra roziskrzyła się, a w powietrzu pojawił się złoty pyłek. Pyłek poleciał w stronę łąki i nagle – o, cud! – marchewka Stefka leżała pod krzaczkiem. Stefek podskoczył z radości. – Dziękuję, Elzo! – krzyknął i pobiegł po swoją zgubę.

Elza uśmiechnęła się. Iskra w jej kieszeni świeciła jeszcze jaśniej. Zrozumiała, że jej dar może sprawiać radość innym. Postanowiła iść dalej. Po drodze spotkała ptaszka Ćwirka, który miał zmierzwione piórka. – Nie umiem zaśpiewać porannej piosenki – zaćwierkał smutno.

Elza wyjęła Iskrę i wyszeptała: – Pomóż mu. Iskra zatańczyła w jej dłoni, a wokół ptaszka pojawiły się małe, muzyczne iskierki. Ćwirek otworzył dziobek i zanucił najpiękniejszą piosenkę, jaką Elza kiedykolwiek słyszała. Ptaszek uśmiechnął się i odleciał radośnie.

Elza poczuła, że Iskra w jej kieszeni jest jak słońce – daje ciepło, gdy dzielisz się nim z innymi. Wróciła do domku zmęczona, ale szczęśliwa. Mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała: – Jesteś wyjątkowa, kochanie. Elza zamknęła oczy i słyszała tylko cichy, złoty szum Iskry, która nuciła kołysankę.

Gwiazdy na niebie mrugały do Elzy, a Iskra cichutko zapadła w sen. – Dobranoc, Iskro – szepnęła Elza i także zasnęła, uśmiechnięta jak nigdy dotąd.