Elza i zagubiony świetlik

— Bajka do czytania —

W pokoju małej Elzy zapadł wieczór. Księżyc świecił przez okno, a gwiazdy migotały na niebie. Elza leżała w swoim łóżeczku i patrzyła w sufit.

Nagle za oknem zobaczyła maleńkie, migoczące światełko. – Co to może być? – szepnęła. Światełko tańczyło w ciemności, to zbliżając się, to oddalając.

Elza wstała cichutko i podeszła do okna. Otworzyła je szeroko i wtedy do pokoju wleciał mały świetlik. – Ojej, jesteś sam? – zapytała Elza. Świetlik świecił smutno i nie wiedział, gdzie jest jego dom.

– Nie martw się, pomogę ci – powiedziała Elza. Wzięła świetlika na swoją dłoń i wyszła do ogrodu. W ogrodzie było ciemno, ale świeciki innych robaczków świeciły w trawie.

– To tutaj mieszkasz? – zapytała Elza, pokazując świetlikowi przyjazne światełka. Świetlik rozpromienił się radośnie i poleciał w stronę swoich przyjaciół. A potem zawrócił i musnął policzek Elzy – to było jego podziękowanie.

Elza uśmiechnęła się i wróciła do swojego pokoju. Położyła się z powrotem do łóżka. Za oknem gwiazdy błyszczały jeszcze jaśniej, a jeden mały świetlik tańczył wśród nich, jakby machał na do widzenia.

– Dobranoc, świetliku – wyszeptała Elza. I wtedy poczuła, że jej serce jest ciepłe jak od małego, dobrego uczynku. Pomaganie innym sprawia, że i my jesteśmy szczęśliwsi.

Wkrótce powieki Elzy stały się ciężkie. Księżyc otulił ją srebrnym światłem, a gwiazdy śpiewały cichą kołysankę. Elza zamknęła oczy i zasnęła głęboko, śniąc o przygodach ze świetlikami.