Elza i magiczny kamień

— Bajka do czytania —

Mała Elza uwielbiała chodzić z mamą na spacer w poszukiwaniu skarbów. Pewnego słonecznego popołudnia, gdy biegła po miękkiej trawie, jej wzrok przykuł szary, okrągły kamień leżący pod starym dębem.

Podniosła go ostrożnie i przyjrzała mu się z bliska. Kamień był gładziutki i chłodny, zupełnie zwyczajny. – Mamo, ten kamyk jest nijaki – powiedziała Elza z lekkim rozczarowaniem. – Ale może skrywa jakiś sekret – uśmiechnęła się mama. – Schowaj go do kieszeni, a wieczorem zobaczysz.

Elza włożyła kamień do kieszonki w sukience i poczuła, jak stopniowo się ogrzewa od jej dotyku. Resztę dnia spędziła na huśtawce, zbieraniu stokrotek i patrzeniu na chmury. Zapomniała już o kamieniu, ale ten ani na chwilę nie wysunął się z kieszeni.

Wieczorem, gdy mama położyła Elzę do łóżka, dziewczynka przypomniała sobie o znalezisku. Wyciągnęła kamień i położyła go na dłoni. Był ciepły, jakby trzymała małe słoneczko. Nagle w jego wnętrzu zaczęły migotać maleńkie iskierki – złote, srebrne i niebieskie.

– Mamo, on świeci! – szepnęła Elza z zachwytem. Mama usiadła na brzegu łóżka i powiedziała: – Widzisz, ten kamień potrzebował twojej cierpliwości i bliskości, by pokazać swoje piękno. Tak jak wiele rzeczy w życiu – trzeba im dać czas.

Elza przytuliła kamień do policzka i poczuła przyjemne ciepło. Iskierki tańczyły jak gwiazdy na wieczornym niebie. Dziewczynka pomyślała, że to najpiękniejszy skarb, jaki kiedykolwiek znalazła. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie, że kamień opowiada jej historię o przyjaźni i cierpliwości.

Wkrótce powieki Elzy zrobiły się ciężkie. Ciepło kamienia otuliło ją jak miękki kocyk. Mama delikatnie wzięła kamień i położyła go na stoliku obok łóżka, gdzie wciąż delikatnie migotał w blasku księżyca. – Dobranoc, mój mały odkrywco – wyszeptała i zgasiła światło.

Elza wtuliła się w poduszkę i poczuła, jak senność unosi ją w krainę marzeń. Na niebie za oknem zapaliły się pierwsze gwiazdy, a w pokoju zapanowała taka cisza, że słychać było tylko równy oddech śpiącej dziewczynki. Kamień na stoliku zgasł, ale w sercu Elzy pozostał na zawsze.