Elf Fabuś i zaczarowana gwiazda

— Bajka do czytania —

W małym domku pod grzybem, na skraju Leśnej Polany, mieszkał mały elf Fabuś. Miał srebrzyste skrzydła i czapeczkę z listka klonu. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za chmurką, Fabuś siadał na swoim ulubionym kamieniu i patrzył w niebo.

Pewnego dnia zobaczył, że jedna z gwiazd na niebie jest jakaś smutna. Mrugała bardzo słabo, jakby zaraz miała zgasnąć. – Co się stało, gwiazdeczko? – zapytał Fabuś cichutko.

Gwiazda westchnęła: – Zgubiłam swój blask. Bez niego nie mogę świecić. – Fabuś bardzo chciał pomóc, ale nie wiedział jak. Pobiegł więc do mądrej sowy Zosi, która mieszkała w dziupli starego dębu.

Sowa Zosia powiedziała: – Aby przywrócić blask gwieździe, potrzebujesz iskierki radości. Musisz znaleźć coś, co sprawi, że twoje serce zaśpiewa. – Fabuś zamyślił się i postanowił poszukać tej iskierki.

Najpierw poszedł do jeża Ignacego. Ignacy nauczył go piosenki o deszczu. Potem spotkał wiewiórkę Kasię, która podarowała mu orzeszka w złotej łupince. Na końcu odwiedził zająca Piotrusia, który pokazał mu, jak tańczyć na mchu.

Fabuś zebrał wszystkie te dary: piosenkę, orzeszek i taniec. Zaniósł je pod swoją ulubioną gwiazdę. Zaśpiewał piosenkę, położył orzeszek na kamieniu i zatańczył radośnie. Wtedy stało się coś niezwykłego – gwiazda zaczęła świecić coraz jaśniej i jaśniej!

– Dziękuję! – zawołała gwiazda, błyszcząc na całego. – Odzyskałam swój blask dzięki twojej dobroci! – Fabuś uśmiechnął się szczęśliwy. Wiedział już, że prawdziwa magia tkwi w dzieleniu się tym, co ma się w sercu.

Tej nocy, gdy Fabuś wrócił do domku pod grzybem, spojrzał w niebo. Jego gwiazda świeciła jaśniej niż wszystkie inne. Przykrył się liściem, zamknął oczka i wyszeptał: – Dobranoc, gwiazdeczko. – I zasnął spokojnie, a gwiazdy cicho nuciły mu kołysankę.