Elfy i Zaginiona Gwiazda

— Bajka do czytania —

W krainie pełnej błękitnych jezior i srebrnych lasów mieszkała mała księżniczka Julia. Każdego wieczoru patrzyła w niebo i liczyła gwiazdy, zanim zamknęła oczy. Pewnej nocy jedna z gwiazd zgasła – ta najmniejsza, która dzieciom przynosiła sny o przygodach.

Następnego ranka Julia postanowiła odnaleźć zaginioną gwiazdę. Ubrała swój ulubiony ciepły płaszczyk i wyruszyła w las. Po chwili usłyszała ciche dźwięki – to były elfy tańczące wokół muchomora. Najmniejszy z nich, o imieniu Migotka, podszedł do księżniczki i zapytał: – Szukasz czegoś, dziewczynko o złotych włosach?

Julia opowiedziała o zniknięciu gwiazdy. Elfy westchnęły: – Ach, to zła wiadomość! Bez niej dzieci nie będą miały dobrych snów. Ale my pomożemy ci ją znaleźć. Migotka dał księżniczce maleńki lampion wypełniony pyłem księżycowym. – On poprowadzi nas ścieżką elfów – powiedział.

Ruszyli przez las, gdzie drzewa miały liście jak szmaragdy. Po drodze spotkali ptaszka o czerwonej piersi. – Widziałeś może gwiazdę? – zapytała Julia. – Tak, świeciła w jaskini śpiącego niedźwiedzia – zaćwierkał ptaszek. – Ale tam jest ciemno i strasznie, lepiej nie idźcie.

Elfy zachichotały: – My się nie boimy ciemności, bo mamy swoje lampki. I rzeczywiście, kiedy weszli do jaskini, ich lampiony rozświetliły mrok. W głębi, na omszałym kamieniu, leżała mała, przygaszona gwiazda. – Och, jak mi smutno – szepnęła gwiazda. – Uderzyłam w skałę i zgubiłam swój blask.

Julia delikatnie podniosła gwiazdę. – Pomożemy ci. Elfy, czy możecie dać jej trochę waszej magii? Migotka skinął głową i wszystkie elfy połączyły swoje lampki, tworząc wiązkę ciepłego światła. Gwiazda zaczęła znów migotać, najpierw słabo, potem coraz mocniej, aż rozbłysła jak dawniej.

Powrócili na polanę, a Julia postawiła gwiazdę wysoko na gałęzi najwyższego dębu. – Dziękuję wam – powiedziała gwiazda. – Teraz znów będę świecić każdej nocy i przynosić dzieciom piękne sny. Julia, ty też śpij spokojnie, bo mam dla ciebie wyjątkowy sen.

Księżniczka wróciła do zamku, położyła się w swoim łóżku i spojrzała w okno. Na niebie świeciła znajoma malutka gwiazda. Ziewnęła przeciągle, a elfy tańcowały cichutko w jej myślach. Cisza, spokój i blask księżyca otuliły ją do snu. Dobranoc, Julio – szepnął wiatr.