Elfia Iskierka i Zaczarowana Łąka

— Bajka do czytania —

Dawno temu, na skraju Leśnego Pagórka, mieszkała mała elfia Iskierka. Miała skrzydła lśniące jak poranna rosa i sukienkę w kolorze delikatnego błękitu. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Iskierka wyruszała na łąkę, by rozświetlać kwiaty swoją czarodziejską różdżką.

Pewnego dnia Iskierka zauważyła, że jeden z kwiatków – mały, błękitny dzwoneczek – nie chce otworzyć płatków. Smutny zwiesił główkę i szepnął: – Nie mam siły, by zakwitnąć. – Iskierka poczuła wielką troskę i postanowiła mu pomóc.

Przypomniała sobie, że jej nauczyciel, stary elf Mędrzec, mówił: „Prawdziwa magia nie tkwi w zaklęciach, ale w dobrym sercu.” Iskierka nie użyła różdżki. Zamiast tego usiadła obok dzwoneczka i zaśpiewała mu cichą, uspokajającą piosenkę o gwiazdach.

Wkrótce na łąkę przyszły inne elfy: Trusia z workiem złotego pyłku, Migotka z wiadrem kropel rosy i mały Bzyczek, który przyniósł promień słońca w szklanym słoiczku. Wszyscy otoczyli smutny kwiatek i zaczęli mu pomagać.

Trusia posypała ziemię wokół niego złotym pyłkiem, Migotka skropiła płatki rosą, a Bzyczek otworzył słoiczek, by promyk ogrzał korzonki. Iskierka śpiewała dalej, a jej głos niósł się po całej łące.

Wtedy stało się coś cudownego. Dzwoneczek powoli uniósł główkę, a jego płatki rozchyliły się z cichym dźwiękiem. Zakwitł jaśniej niż wszystkie inne kwiaty, a w środku ukazał się maleńki, srebrny pyłek – elfia iskierka radości!

Wszystkie elfy klasnęły w dłonie, a dzwoneczek szepnął: – Dziękuję wam! Dzięki waszej dobroci poczułem się kochany. – Iskierka uśmiechnęła się i zrozumiała, że magia to nie czary, lecz wspólne działanie małych, dobrych serc.

Gdy księżyc wpełznął na niebo, Iskierka wróciła do swojego domku z mchu. Weszła do łóżeczka z liści, przykryła się mgiełką i zamknęła oczy. Na dworze gwiazdy tańczyły cicho, a wiatr nucił kołysankę. – Dobranoc, Iskierko – szepnął księżyc. – Dobranoc, mała elfinko – odpowiedziała radość w jej sercu.