Bajka o dziewczynce, która znalazła iskierkę odwagi

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego popołudnia Zosia bawiła się w ogrodzie swojej babci. Wśród kwiatów i pszczół czuła się bezpiecznie, ale gdy usłyszała cichy płacz dobiegający z krzaków porzeczek, jej serce zabiło szybciej.

Zosia ostrożnie podeszła bliżej. W krzakach siedział mały, szary kotek o wielkich, zielonych oczach. Drżał z zimna i strachu. – Nie bój się – szepnęła Zosia, wyciągając rękę. Kotek spojrzał na nią, ale nie ruszył się z miejsca.

– On potrzebuje pomocy – pomyślała Zosia. Ale wtedy przypomniała sobie, że babcia ostrzegała ją przed dzikimi zwierzętami. Strach ścisnął ją za gardło. – A jeśli mnie ugryzie? – zastanawiała się.

Wtedy zza płotu wychylił się jej przyjaciel, Kuba. – Co się stało? – zapytał. Zosia opowiedziała mu o kotku. Kuba uśmiechnął się. – Razem damy radę. Jeden z nas może go nakarmić, a drugi przynieść kocyk.

Zosia poczuła, jak strach maleje. Pobiegła do domu po miseczkę mleka, a Kuba przyniósł stary, miękki ręcznik. Kiedy wrócili, kotek wciąż siedział w krzakach. Zosia postawiła mleko, a Kuba rozłożył ręcznik. Po chwili kotek ostrożnie podszedł i zaczął pić.

– Udało się! – zawołała Zosia z radością. Od tego dnia kotek został z nimi. Nazwali go Iskierka, bo miał w sobie iskierkę odwagi, która sprawiła, że im zaufał. Zosia zrozumiała, że odwaga nie polega na braku strachu, ale na działaniu mimo niego.

Wieczorem, gdy Zosia leżała już w łóżku, babcia usiadła obok niej. – Jesteś bardzo dzielna – powiedziała. – Ale to Kuba też mi pomógł – odparła Zosia. Babcia pogłaskała ją po głowie. – Odwaga rośnie, gdy dzielimy się nią z innymi – szepnęła.

Gwiazdy na niebie migotały jak małe iskierki. Zosia zamknęła oczy i pomyślała o Iskierce, która teraz spała w koszyku obok jej łóżka. Czuła spokój i ciepło w sercu. – Dobranoc, Iskierko – wyszeptała i zasnęła z uśmiechem.