Koralina i zaczarowana tęcza

— Bajka do czytania —

Koralina, mała dziewczynka z zadartym noskiem i piegami na policzkach, uwielbiała patrzeć na tęczę. Każdego dnia siadała przy oknie i czekała na deszcz. Ba! Nawet modliła się o burzę! Myślała, że tylko wielka, kolorowa tęcza jest prawdziwym cudem. Ale mama mówiła jej, że cuda są wszędzie, wystarczy umieć patrzeć.

Pewnego popołudnia, gdy deszcz przestał padać, Koralina wybiegła na podwórko. Na niebie wisiała tęcza – ogromna, siedmiobarwna, wprost wymarzona. Dziewczynka klasnęła w dłonie z radości. Nagle usłyszała cichutki, melodyjny głosik: – Hej, mała! Nie krzycz tak, bo mi promyki popękają!

Koralina rozejrzała się zdziwiona. To mówiła… tęcza! – Jesteś prawdziwa? – szepnęła dziewczynka. – Ależ oczywiście – odparła tęcza, mrugając fioletowym końcem. – Nazywam się Tęczysława. Widzę, że bardzo mnie lubisz. – Bardzo! – przyznała Koralina. – Jesteś najpiękniejsza na świecie!

Tęczysława westchnęła smutno. – Wiesz, jestem piękna, ale szybko znikam. A ty patrzysz tylko na mnie. Spójrz lepiej na to, co zostawiam po sobie. Koralina zmarszczyła czoło. – Co takiego? – Krople na liściach, zapach ziemi, błękit nieba, który po deszczu jest czysty jak twoje oczy – wyjaśniła tęcza.

Dziewczynka rozejrzała się wokół. Rzeczywiście, trawa lśniła kroplami jak diamentami. Każdy listek na bzie miał maleńką perełkę. Koralina usiadła i zaczęła obserwować, jak słońce suszy kałuże, a motyl siada na mokrym kwiatku. – To też jest piękne – szepnęła. – Tak samo piękne jak ty, Tęczysławo.

Tęcza uśmiechnęła się ciepło. – Widzisz? Nie musisz szukać wielkich cudów. Prawdziwe piękno jest w małych rzeczach: w porannej rosie, w śpiewie ptaka, w uśmiechu mamy i taty. Ty też jesteś takim małym cudem, Koralinko. Dziewczynka poczuła, że w jej sercu robi się ciepło i spokojnie.

Od tego dnia Koralina każdego ranka wypatrywała nie tylko tęczy, ale też innych skarbów. Znalazła je w błękicie nieba, w szumie wiatru, w ciepłym kakao podanym przez mamę. Przestała marznąć na deszczu, bo wiedziała, że po nim zawsze przyjdzie coś dobrego. Była szczęśliwa.

Któregoś wieczoru, gdy mama otuliła ją kołdrą, Koralina szepnęła: – Mamusiu, dziękuję za dzisiaj. Było tyle pięknych chwil. Mama uśmiechnęła się, głaszcząc jej włosy. – I każda z nich była małym cudem – dodała. – Dokładnie tak – westchnęła Koralina i zamknęła oczy, słysząc za oknem cichy szelest deszczu.

Następnego dnia słońce znów wstało jasne i złote. Na parapecie błyszczała kropelka rosy. Koralina pocałowała ją czubkiem palca. – Dziękuję, Tęczysławo – powiedziała do siebie. I wiedziała, że najpiękniejsza tęcza mieszka w jej własnym sercu, gotowa rozbłysnąć zawsze, gdy tylko na nią spojrzy z wdzięcznością.