Bajka o małej Zosi i jej zaczarowanym uśmiechu

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała dwa lata i właśnie skończyła jeść swoją ulubioną owsiankę z malinami. Siedziała w swoim różowym foteliku i patrzyła przez okno na szare, jesienne niebo.

Zosia westchnęła: – Mamo, dlaczego dzisiaj wszystko jest takie szare? Nawet moje kredki nie chcą rysować tęczy.

Mama uśmiechnęła się i pogłaskała Zosię po główce: – Może dzisiaj potrzebujemy odrobiny twojego światła, kochanie?

Zosia zmarszczyła nosek. – Ale jak mam rozświetlić dzień? Jestem tylko małą dziewczynką.

Mama pochyliła się i szepnęła: – Twoje oczy są jak gwiazdy, a uśmiech jak słońce. Spróbuj!

Zosia zamknęła oczy, a potem otworzyła je szeroko. Uśmiechnęła się – najpierw mało, potem coraz większym. I nagle! Na jej twarzy pojawiły się dwa dołeczki, a w pokoju zrobiło się jaśniej.

Zosia zaśmiała się głośno. – Mamo! Mamo! Mój uśmiech naprawdę działa!

Od tego dnia Zosia zawsze pamiętała, że nawet mała dziewczynka ma wielką moc – moc swojego uśmiechu, który może rozweselić innych.

A wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Zosia przytuliła się do mamy i zamknęła oczy, wiedząc, że jutro też będzie piękne.