Kolorowe iskierki przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Pogodne Wzgórze mieszkała sześcioletnia Zosia. Zosia uwielbiała rysować – jej obrazki były pełne słońca, tęczy i uśmiechniętych kwiatków. Miała też przyjaciela Tomka, który zamiast farb wolał liczby i budowanie z klocków. Pewnego dnia pani w przedszkolu ogłosiła: – Zrobimy wielkie przedstawienie! Każdy może pokazać, co umie najlepiej.

Zosia od razu wiedziała, że chce namalować ogromny plakat z wesołym smokiem. Tomek zapragnął zbudować z klocków prawdziwą scenę. – Będzie cudownie! – cieszyli się oboje. Ale szybko okazało się, że Zosia nie umie ułożyć równych wież, a Tomek nie potrafi narysować prostego kółka. – Nie dam rady! – westchnął Tomek, patrząc na swoje krzywe rysunki. – Ja też nie – szepnęła Zosia, gdy jej wieża z klocków runęła z hukiem.

Usiedli na dywanie smutni. Nagle Tomek spojrzał na Zosię i powiedział: – A gdybyśmy zrobili coś razem? Ty narysujesz smoka, a ja zbuduję dla niego zamek. Zosia uśmiechnęła się szeroko. – Świetny pomysł! A potem pomogę ci ozdobić zamek kolorowymi flagami. I tak zaczęli pracować ramię w ramię. Zosia malowała, a Tomek podawał jej farby. Tomek układał klocki, a Zosia trzymała drabinkę, żeby sięgnął wyżej.

Kiedy skończyli, plakat z uśmiechniętym smokiem wisiał nad pięknym zamkiem z klocków. Wszystkie dzieci w przedszkolu oglądały ich dzieło z zachwytem. – Jak wam się udało? – pytały. – Bo zrobiliśmy to razem – odpowiedzieli zgodnie Zosia i Tomek. Zrozumieli, że każdy ma inny dar, ale razem mogą stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.

Wieczorem, gdy mama Zosi otuliła ją kołdrą, dziewczynka powiedziała: – Mamo, dzisiaj odkryłam, że nie muszę umieć wszystkiego. Ważne, żeby mieć przyjaciela, który pomoże tam, gdzie ja nie daję rady. Mama pogłaskała ją po głowie i uśmiechnęła się ciepło. – To najpiękniejsza mądrość, córeczko.

Za oknem zapadł zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zosia zamknęła oczy i pomyślała o jutrzejszym dniu, kiedy znów zobaczy Tomka i będą razem wymyślać nowe przygody. Czuła się bezpieczna i szczęśliwa, wiedząc, że przyjaźń jest jak gwiazdy – świeci nawet w najciemniejszą noc.

W końcu sen otulił ją miękkim płatkiem mgiełki. W pokoju zapanowała cisza, przerywana tylko równym oddechem śpiącej dziewczynki. A na parapecie, obok plakatu ze smokiem, migotała malutka lampka w kształcie gwiazdki – jak strażnik dobrych snów.