Skarb w starym kapeluszu

— Bajka do czytania —

Mała Zosia uwielbiała przychodzić do dziadka. Dziadek zawsze miał dla nią czas i mnóstwo tajemniczych rzeczy.

W domu dziadka pachniało drewnem i starymi książkami. Zosia lubiła wchodzić do jego pokoju, gdzie na półkach stały dziwne pudełka i porcelanowe figurki. Dziadek uśmiechał się i zdejmował z najwyższej półki stary, zielony kapelusz. – To mój skarb – mówił cicho.

– Skarb? – zdziwiła się Zosia. – W środku są złote monety? Dziadek pokiwał głową. – Nie, kochanie. Są w nim rzeczy dużo cenniejsze. Otworzył wieko, a Zosia zobaczyła tylko kilka pożółkłych zdjęć i jeden mały guzik.

– Guzik? – Zosia była rozczarowana. Dziadek sięgnął ręką i wyjął pierwsze zdjęcie. – Popatrz, to twój tata, kiedy miał trzy lata. Uwielbiał bawić się w chowanego i zawsze chował się za tym kapeluszem. Tutaj ma ten guzik od ulubionej piżamy.

Zosia przyjrzała się zdjęciu. Na fotografii mały chłopiec śmiał się szeroko. – A to? – wskazała na drugie zdjęcie. Dziadek uśmiechnął się. – To ja z moją babcią, kiedy byłem mały. Ona mi dała ten kapelusz i nauczyła mnie, że największym skarbem są wspomnienia i ludzie, których kochamy.

Zosia spojrzała na kapelusz. Już nie wydawał jej się zwyczajny. Był pełen uśmiechów i ciepłych historii. – Dziadku, a możemy zrobić nowe zdjęcie do twojego kapelusza? – zapytała. Dziadek przytulił ją mocno. – To najpiękniejszy pomysł, córeczko.

Zrobili sobie wspólne zdjęcie, a Zosia włożyła je do zielonego kapelusza. Wieczorem, kiedy mama przyszła po Zosię, dziewczynka powiedziała: – Mamo, wiesz, że dziadek ma największy skarb na świecie? To my wszyscy, których kocha.

Tej nocy Zosia zasnęła z uśmiechem. Przez okno wpadały gwiazdy, a w jej sercu było ciepło jak w ramionach dziadka. Wiedziała, że miłość jest najcenniejszym skarbem, który nigdy się nie gubi.