Złota Dynia i mały chłopiec

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego dnia w ogrodzie pełnym kolorowych kwiatów mieszkała Złota Dynia. Była mała, okrągła i bardzo przyjazna. Lubiła patrzeć na niebo i słuchać śpiewu ptaków. Jej skórka lśniła jak złoto, a uśmiech miał każdy, kto na nią spojrzał.

Obok dyni rosły inne warzywa: marchewka, pietruszka i mały pomidorek. Wszyscy byli dla siebie dobrzy. Ale Złota Dynia najbardziej lubiła pomagać swoim przyjaciołom. Często mówiła: – Pomaganie to wielka radość.

Pewnego dnia usłyszała płacz. To był mały chłopiec o imieniu Kuba. Kuba zgubił swoją czerwoną piłkę. Bardzo mu było smutno, ocierał łzy rękawem. Dynia od razu chciała mu pomóc.

Złota Dynia potoczyła się bliżej i zapytała: – Szukam małego chłopca, a ty płaczesz? Kuba kiwnął głową. – Nie martw się – powiedziała dynia. – Znajdę twoją piłkę. Razem przeszukali ogród.

Pod krzakiem róż Dynia zobaczyła coś czerwonego. – Jest! – zawołała radośnie. Piłka leżała w trawie. Kuba podbiegł i podniósł ją. – Dziękuję, Złota Dynio! – uśmiechnął się. Dynia poczuła ciepło w środku.

Po południu Kuba pobiegł do domu, a Dynia wróciła na swoje miejsce. Mama dynia czekała na nią. – Czas spać, córeczko – powiedziała łagodnie. Dynia położyła się na swoim krzaczku i popatrzyła w niebo.

Na niebie świeciły gwiazdy. – Jaki ładny dzisiaj był dzień – szepnęła Dynia. Zamknęła oczy, a sen przyszedł szybko, cichutko jak motyl. Wiatr szumiał: – Dobranoc, Złota Dynio. I wszystko zrobiło się spokojne.

Księżyc świecił nad ogrodem. Dynia spała już, śniąc o jutrzejszych przygodach. W jej śnie wszystkie warzywa tańczyły, a Kuba bawił się piłką. Wokół unosił się zapach słodkiej dyni. Cicho, cicho… dobranoc.