Bajka o Duszku Kacperku, który szukał przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, starym domku na skraju lasu mieszkał duszek o imieniu Kacperek. Nie był to straszny duszek, lecz mały, nieśmiały stworek, który bardzo chciał mieć przyjaciela. Każdego wieczoru siadał na parapecie i patrzył, jak dzieci bawią się na podwórku. Najbardziej podobała mu się mała Zosia, która zawsze miała uśmiech na twarzy i chętnie dzieliła się zabawkami z innymi.

Kacperek był tak nieśmiały, że gdy tylko ktoś spojrzał w jego stronę, chował się za firanką. Marzył, by podejść do dzieci i powiedzieć: „Cześć, jestem Kacperek, chciałbym się z wami pobawić!”. Ale bał się, że go odrzucą albo, co gorsza, że się go przestraszą. W końcu duszki nie są takie zwyczajne jak ludzie.

Pewnego dnia Zosia zgubiła swoją ulubioną czerwoną wstążkę. Szukała jej wszędzie: pod ławką, w piaskownicy, nawet w krzakach. Bardzo się zmartwiła, bo wstążkę dostała od babci. Kacperek widział to z okna. Zauważył, że wstążka zaplątała się w gałęziach starej jabłoni. Jego serce zabiło mocniej – czy powinien pomóc?

Duszek zebrał całą swoją odwagę, westchnął głęboko i cichutko wyfrunął przez okno. Podleciał do jabłoni, delikatnie odczepił wstążkę i trzymając ją w łapkach, powoli zszedł na ziemię. Zosia aż podskoczyła ze zdziwienia, widząc małego, przezroczystego duszka. Ale zamiast się bać, uśmiechnęła się szeroko.

– Och, dziękuję ci, mały duszku! – zawołała. – Znalazłeś moją wstążkę! Jesteś bardzo odważny i dobry. Kacperek poczuł, jak ogromne ciepło rozchodzi mu się po całym ciele. Nikt nigdy nie powiedział mu, że jest odważny. Zosia zaprosiła go do zabawy i od tego dnia Kacperek codziennie pojawiał się na podwórku.

Dzieci szybko polubiły duszka. Okazało się, że Kacperek potrafi latać i robić zabawne miny, a jego śmiech brzmi jak dzwoneczki. Każdego popołudnia razem z Zosią i jej przyjaciółmi budowali zamki z piasku, grali w chowanego i opowiadali sobie historie. Kacperek odkrył, że nie trzeba być wielkim ani silnym, by mieć przyjaciół – wystarczy być życzliwym i odważnym.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za lasem, Kacperek wracał do swojego domku. Kładł się na miękkiej chmurce, która wisiała pod sufitem, i patrzył na migoczące gwiazdy. Czuł się szczęśliwy i spełniony. Wiedział, że następnego dnia znów będzie mógł bawić się z przyjaciółmi. A gdy zamykał oczy, szeptał: „Dobranoc, świecie. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, gwiazdy”. I zasypiał spokojnie, otulony ciepłem przyjaźni.