Duszek Kacperek i zaczarowana latarenka

— Bajka do czytania —

W maleńkim miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, a uliczki wyglądały jak wstążki, mieszkał mały duszek o imieniu Kacperek. Nie był to zwykły duszek – miał okrągłe, błyszczące oczy i nosił zieloną czapeczkę z pomponikiem. Kacperek uwielbiał robić psoty: chować skarpetki, przewracać kubki z mlekiem i szeptać do ucha śpiącym kotom. Mieszkańcy miasteczka wzdychali i mówili: „Oj, ten Kacperek!”.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał nad dachami jak srebrny balonik, Kacperek postanowił zrobić swoją największą psotę. Zakradł się do domu pani Zosi, która piekła pyszne ciasteczka, i schował jej wałek do ciasta. Pani Zosia szukała wałka wszędzie – pod stołem, w szafce, nawet w doniczce z kwiatkiem. W końcu usiadła zmęczona i westchnęła: „Bez wałka nie upiekę ciasteczek dla wnuczka.” Kacperek, który ukrył się za firanką, poczuł dziwny ciężar w serduszku.

Zamiast się cieszyć, zrobiło mu się smutno. Wyszedł z ukrycia i cichutko odłożył wałek na stół. Pani Zosia aż podskoczyła z radości! „Dziękuję, mały duszku!” – zawołała. Kacperek uśmiechnął się nieśmiało i pomyślał: „Hmm, pomaganie też może być fajne.”

Od tego dnia Kacperek postanowił spróbować czegoś nowego. Zamiast chować zabawki, pomógł małej Julce znaleźć jej ulubionego misia. Zamiast straszyć kota, pogłaskał go po grzbiecie, aż ten zamruczał. A gdy pan Adam zgubił klucze, Kacperek podrzucił je na widoczne miejsce. Ludzie zaczęli się do niego uśmiechać i mówić: „Jaki z ciebie dobry duszek!”.

Kacperek poczuł, że w jego serduszku robi się coraz cieplej. Pewnej nocy, gdy siedział na dachu i patrzył w gwiazdy, zobaczył maleńką, srebrną latarenkę. Gdy ją zapalił, latarenka zaczęła świecić złotym blaskiem. „To za wszystkie dobre uczynki” – szepnął wiatr. Kacperek zrozumiał, że prawdziwa magia nie tkwi w psotach, ale w tym, jak sprawiamy, by inni byli szczęśliwi.

Od tamtej pory Kacperek nosi swoją latarenkę wszędzie, gdzie się pojawi. Gdy świeci jasno, znaczy, że wokół jest pełno życzliwości. A gdy ktoś jest smutny, Kacperek zapala latarenkę i mówi: „Nie martw się, pomogę ci.” Miasteczko stało się jeszcze piękniejsze, a wszyscy mieszkańcy polubili małego duszka.

I tak, gdy słońce zachodzi, a gwiazdy zapalają się na niebie, Kacperek siada na swoim ulubionym dachu, gasi latarenkę i zamyka oczy. Wie, że jutro znów będzie mógł komuś pomóc. I właśnie wtedy, w ciszy nocy, zasypia spokojnie, a wiatr nuci mu kołysankę o przyjaźni.

Dobranoc, Kacperku. Dobranoc, mały czytelniku. Niech twoje sny będą pełne gwiazd i dobrych uczynków.