Bajka o duszku Kacperku, który nie chciał straszyć

— Bajka do czytania —

W małym, niebieskim domku na skraju lasu mieszkał duszek Kacperek. Był malutki, miał mięciutkie, srebrne skrzydełka i wielkie, niebieskie oczy, które świeciły w ciemności jak dwa małe światełka.

Kacperek bardzo chciał być prawdziwym duszkiem, ale nie umiał straszyć. Kiedy próbował powiedzieć „Buuu!”, wychodziło mu tylko „Buu… baa…”, a wtedy wszyscy się śmiali, a nie bali. Dziwiło go to, bo przecież duszki mają straszyć – tak mu mówili starsi duszki z dusznego lasu.

Pewnego wieczoru Kacperek usiadł na gałęzi starej jabłoni i smutno patrzył na gwiazdy. Nagle usłyszał cichutki płacz. To mała myszka Hania zgubiła drogę do swojej norki. Była przestraszona i zimno jej było.

Kacperek natychmiast zapomniał o swoim smutku. Podleciał do myszki i zapytał: „Czego się boisz, mała?”. A myszka odpowiedziała: „Jestem sama, nie wiem, gdzie jest mój domek, a dookoła jest ciemno”.

Wtedy Kacperek postanowił pomóc. Zaświecił swoimi oczkami jak małe latarki i oświetlił ścieżkę. „Chodź, pokażę ci drogę” – powiedział cichutko. Szedł przed myszką, a jego srebrne skrzydełka delikatnie szeleściły w trawie.

Doszli do małej norki pod korzeniem wielkiego dębu. To był dom myszki Hani. Kiedy Hania weszła do środka, odwróciła się i uśmiechnęła: „Dziękuję, Kacperku. Jesteś najwspanialszym duszkiem na świecie, bo nie straszysz, tylko pomagasz”.

Kacperek poczuł, jak jego serduszko robi się ciepłe i radosne. Zrozumiał, że nie trzeba straszyć, żeby być prawdziwym duszkiem. Wystarczy być dobrym i pomagać innym, a wtedy każdy cię pokocha. Od tego dnia Kacperek został duszkiem opiekunem małych zwierząt w lesie.

A kiedy zapadał wieczór, Kacperek wracał do swojego niebieskiego domku, kładł się na miękkiej chmurce i patrzył w gwiazdy. Ciche „Buu… baa…” niosło się wśród drzew, ale nikt się nie bał – wszyscy wiedzieli, że to duszek Kacperek mówi im dobranoc.