Bajka o duszku Kacperku, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małym, starym zamku na wzgórzu mieszkał duszek o imieniu Kacperek. Był malutki, przezroczysty i miał wielkie, błyszczące oczy. Niestety, nikt go nie widział, a Kacperek czuł się bardzo samotny.

Każdego wieczoru Kacperek siadał na parapecie i patrzył na dzieci bawiące się w ogrodzie. Słyszał ich śmiech i westchnął: „Gdybym tylko mógł się z nimi pobawić…”.

Pewnego dnia do zamku przyjechała rodzina z małą dziewczynką o imieniu Zosia. Dziewczynka była ciekawska i odważna. Gdy wieczorem wszyscy poszli spać, Zosia usłyszała cichutki płacz.

„Kto tam płacze?” – zapytała. Kacperek zamarł. Nikt go nigdy nie słyszał! Odważył się szepnąć: „To ja, duszek Kacperek. Jestem samotny.” Zosia nie bała się duchów. „Wyjdź, proszę!” – powiedziała ciepło.

Kacperek pojawił się przed nią – migoczący, niebieskawy obłoczek. Zosia uśmiechnęła się: „Jesteś piękny! Chcesz się bawić?” Kacperek poczuł, jak jego serce rośnie. Zgodził się z radością.

Zosia nauczyła Kacperka nowych zabaw: w chowanego, w zgadywanki, a Kacperek pokazał jej, jak latać po zamku. Śmiali się razem do późna. Kacperek przestał być niewidzialny – przynajmniej dla Zosi.

Następnego dnia Zosia powiedziała rodzicom o duszku. Mama uśmiechnęła się: „Każdy potrzebuje przyjaciela, nawet duszek.” Od tej pory Kacperek już nigdy nie był sam. Zosia odwiedzała go codziennie.

Kacperek zrozumiał, że prawdziwa przyjaźń nie zależy od tego, jak wyglądasz, ale od tego, jak traktujesz innych. A czasem wystarczy jedno dobre słowo, by ktoś przestał być samotny.