Bajka o przyjaznym duszku Leonku

— Bajka do czytania —

W starym zamku na wzgórzu mieszkał mały duszek o imieniu Leonek. Był milutki i okrąglutki, a jego ulubionym zajęciem było obserwowanie gwiazd przez zamkowe okno. Niestety, inne duchy w zamku uważały, że prawdziwy duch musi straszyć. Leonek czuł się samotny.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił jasno, Leonek usłyszał cichy płacz. To mała dziewczynka, Zosia, zgubiła się w lesie i trafiła pod zamek. Trzęsła się ze strachu, bo słyszała o strasznych duchach. Leonek postanowił jej pomóc, choć bał się, że go odstraszy.

Leonek ostrożnie zszedł po kamiennych schodach i stanął przed Zosią. Zamiast straszyć, powiedział: „Nie bój się, jestem przyjaznym duszkiem. Chcesz zobaczyć moje ulubione gwiazdy?” Dziewczynka spojrzała na niego zaskoczona, ale uśmiechnęła się. „Naprawdę nie jesteś straszny?” – zapytała.

Leonek zaprowadził Zosię na najwyższą wieżę. Usiedli na parapecie, a duszek pokazał jej gwiazdozbiory. „Widzisz tego misia? A tam, obok, latający dywan z gwiazd” – opowiadał. Zosia zapomniała o strachu i zachwycała się widokiem. „Jesteś najmilszym duszkiem, jakiego znam!” – powiedziała.

Nagle z dołu dobiegły hałasy – to inne duchy przygotowywały się do straszenia. „Musimy iść, bo zaczną swoje psoty” – szepnął Leonek. Zosia chwyciła go za rękę. „A możesz zostać moim przyjacielem? Chciałabym cię odwiedzać.” Leonek poczuł ciepło w sercu – pierwszy raz ktoś chciał być z nim.

Leonek odprowadził Zosię do skraju lasu, gdzie czekała jej mama. „Dziękuję, Leonku! Jesteś wspaniałym duchem!” – zawołała dziewczynka. Od tej pory każdej nocy Zosia przychodziła do zamku. Razem oglądali gwiazdy, śpiewali piosenki i opowiadali historie. Inne duchy patrzyły na nich z zazdrością.

Pewnej nocy najstarszy duch, Borys, zapytał Leonka: „Dlaczego nie straszysz? To nasza tradycja!” Leonek odpowiedział: „Wolę być przyjacielem niż straszydłem. Zobacz, ile radości daje przyjaźń.” Borys zamyślił się i postanowił spróbować. Następnego dnia zaprosił Zosię na herbatę z jagodami.

Zamek ożył nową energią. Duchy nauczyły się, że straszenie nie jest jedynym sposobem na bycie sobą. Leonek i Zosia pokazali wszystkim, że najważniejsza jest życzliwość i otwartość na innych. Każdego wieczoru na wieży rozbrzmiewał śmiech, a gwiazdy świeciły jaśniej niż kiedykolwiek.

Leonek zrozumiał, że bycie sobą i okazywanie dobroci to największa siła, jaką można mieć. Zosia przestała bać się ciemności, bo wiedziała, że w zamku czeka na nią przyjaciel. A inne duchy zaczęły pomagać zagubionym wędrowcom, zamiast ich straszyć. Wszyscy byli szczęśliwi.