Bajka o latającym dywanie z Dubaju

— Bajka do czytania —

W dalekim, słonecznym Dubaju, gdzie niebo sięgało aż po złote wydmy, a wieżowce lśniły jak kryształowe pałace, mieszkał mały chłopiec o imieniu Amir. Amir uwielbiał patrzeć na zachód słońca z tarasu swojego domu, gdy miasto mieniło się tysiącem barw.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie, Amir usłyszał cichy szelest. To był mały, pstrokaty dywan, który unosił się tuż nad ziemią. „Hej, mały przyjacielu” – szepnął dywan. „Mam na imię Latawiec. Chcesz zobaczyć Dubaj z góry?” Amir z radością wskoczył na dywan i wznieśli się wysoko nad miasto.

Latawiec pokazał mu najwyższy budynek na świecie, Burdż Chalifa, który sięgał chmur. „Patrz” – powiedział dywan – „tam na dole są ogrody pełne kwiatów, a w oddali pływają wyspy w kształcie palm.” Amir był zachwycony, ale najbardziej spodobały mu się małe łódki, które pływały po kanale, a na nich ludzie machali do siebie radośnie.

„Dlaczego oni są tacy szczęśliwi?” – zapytał Amir. Latawiec uśmiechnął się: „Bo dzielą się uśmiechami. W Dubaju nie liczy się tylko złoto i diamenty, ale to, jak traktujesz innych.” Amir pomyślał o swoim przyjacielu Rashidzie, który nie miał tyle zabawek, ale zawsze chętnie bawił się z nim w piasku.

Postanowili polecieć na targ przypraw, gdzie powietrze pachniało cynamonem i miętą. Amir zobaczył sprzedawcę, który dawał dzieciom daktyle za darmo. „Dlaczego pan to robi?” – zapytał. „Bo dzielenie się sprawia, że serce rośnie” – odpowiedział staruszek. Amir poczuł ciepło w brzuszku.

Gdy słońce zaszło, a niebo stało się granatowe, Latawiec zawiózł Amira na plażę. Fale cicho szeptały, a w oddali widać było światła miasta. „Czas wracać” – powiedział dywan. „Ale zapamiętaj: największym skarbem Dubaju nie są wieżowce ani złoto, tylko ludzie i ich dobre serca.”

Amir wrócił do domu, położył się do łóżka i zamknął oczy. Przez okno widział gwiazdy, które migotały jak małe latarenki. Pomyślał o Rashidzie i postanowił, że jutro podaruje mu swoją ulubioną książkę. Uśmiechnął się i zasnął spokojnie, a Latawiec cicho frunął w noc.

„Dobranoc, Amirowi” – szepnął wiatr. „Dobranoc, mały przyjacielu” – odpowiedziały gwiazdy. I tak w magicznym Dubaju wszystko było dobrze.